Να μία νέα προσπάθεια “στη σωστή κατεύθυνση” κατ’ εμέ.
Αν μπορούσα θα πήγαινα.. Είμαι περίεργος να δω πόσοι ακόμα άνθρωποι σκέφτονται έτσι..
Κι όσοι δε σκέφτονται πρέπει να πάρουν δώρο ταξίδι στη Βαρκελώνη, το Ανόβερο… μακάρι να μπορούσα να τους το κάνω
Πολίτες της Θεσσαλονίκης που συμμετέχουμε σε δράσεις και κινήσεις που στόχο έχουν την αλλαγή προτεραιοτήτων σε αυτή την πόλη, από τα μικρά και καθημερινά όπως η απελευθέρωση των δημόσιων χώρων, των πεζοδρομίων, η εναλλακτική μετακίνηση με ποδήλατα ή το δικαίωμα στην αναπηρία μέχρι τα μεγαλύτερα για τον τρόπο ανάπτυξης και τη μορφή της πόλης, τη διαχείριση του πράσινου και των ελεύθερων χώρων, το παραλιακό μέτωπο και τη μελέτη των υποδομών για το κυκλοφοριακό, τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τα μεγάλα έργα, τη διεκδίκηση των στρατοπέδων, το Γ’ ΣΣ, τη ΔΕΘ & το 424 για μητροπολιτικά πάρκα, πιστεύουμε πως η πόλη μας έχει καταντήσει αβίωτη, εχθρική & αφιλόξενη και οι πολιτικές που εφαρμόζονται από την τοπική εξουσία συντηρούν και επαυξάνουν αυτό το τοπίο.
Χρειαζόμαστε ένα νέο όραμα, μια νέα ελπίδα. Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο, που θα βάλει στο κέντρο τον άνθρωπο και θα προσανατολίσει την πόλη σε λειτουργία, ποιότητα & αισθητική, ώστε να γίνει φιλική, ανθρώπινη, συμμετοχική, ανοιχτή στο διαφορετικό.
Χρειαζόμαστε ένα δήμο που θα διεκδικεί από την κεντρική εξουσία, θα δημιουργεί, θα αναπτύσσει την πόλη μαζί με το πολίτη. Δήμο που θεωρεί τον πολίτη σύμμαχο. Δήμο που αποκεντρώνει την εξουσία του και την μεταφέρει στις γειτονιές.
Καλούμε εσάς τους πολίτες, τους φορείς, τις συλλογικότητες, τις ομάδες νέων, τις δημοτικές κινήσεις, να κάνουμε μαζί μια προσπάθεια για να αλλάξουμε την πόλη.
Σας καλούμε στη πρώτη συνάντηση στην αίθουσα της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Μακεδονίας Θράκης (ΕΣΗΕΜΘ) στη Στρατηγού Καλάρη 5, στις 9 Φεβρουαρίου 2010, στις 7.30μμ σε μια συζήτηση για το μέλλον της πόλης και τις παραπέρα κινήσεις γι αυτόν το σκοπό.
Όπως θα έχετε καταλάβει σαν team έχουμε μια ιδιαίτερη συμπάθεια στους Hurts έτσι λοιπόν σας παρουσιάζουμε και το νέο κομμάτι τους που ονομάζεται Unspoken και μας το προσφέρει και πάλι o offradio !! Απολαύστε το!!
Important! Note to readers: Ακολουθούν spoilers των ταινιών WALL-E, Click και Avatar. Συνεχίστε την ανάγνωση με δική σας ευθύνη 
First things first: Καλή χρονιά, να έχετε την υγειά σας και να περνάτε καλά! Το άρθρο αυτό το είχα αφήσει χωμένο στο (ηλεκτρονικό) συρτάρι. Είχα όμως την περιέργεια να δω τις καινούριες τεχνικές 3D στο σινεμά οπότε πήγα και είδα το Avatar. Και επειδή Έλληνες είμαστε και κρύβουμε μέσα μας προπονητές και κριτικούς ανοίγω παρένθεση για γενικά σχόλια.
(Avatar: Το καλύτερο στοιχείο της ταινίας ήταν το soundtrack του James Horner το οποίο μάλιστα δεν αναδεικνύεται όσο του αξίζει στην ταινία. Ωραίο το 3D και αφορμή για μελέτη μετά την ταινία.
WALL-E: Λάτρεψα περισσότερο από όλα το πρώτο μισάωρο περίπου όπου το συμπαθητικό ρομπότ μας συστήνεται μέσω της καθημερινότητάς του, με τρόπο ανάλογο ηθοποιών του βωβού.
Click: Ας μην κρυβόμαστε: ποιός δεν έλιωσε με το σκύλο και την πάπια; Τίποτα ιδιαίτερο κατά τα άλλα, κλασσικός Adam Sandler.)
Και τώρα που τελειώσαμε με τα πρώτα πάμε στο κυρίως:
Βλέποντας το Avatar ένιωσα σε ένα σημείο πως στα επόμενα δευτερόλεπτα θα απογοητευόμουν, για τον ίδιο λόγο που δε λάτρεψα τις άλλες ταινίες. Τι κοινό έχουν οι ταινίες αυτές μεταξύ τους; Θα ήταν πολύ καλύτερες αν τελείωναν λίγα λεπτά νωρίτερα!
Ας αφήσουμε την προβλεψιμότητα στην άκρη, για να μην ξεφύγουμε τελείως σε έκταση, και ας πιάσουμε το πως φτάνει η υπόθεση της κάθε ταινίας στο σημείο αυτό. Το σημείο της ανατροπής, του ηρωισμού, του μεγαλείου, του ψυχικού σθένους του ανθρώπου, και, και, και…
Πώς φτάνουμε εκεί λοιπόν: Στο Click ένας οικογενειάρχης βρίσκει ένα τρόπο να περνάει τις “βαρετές” στιγμές της ζωής του, διαλύοντας την οικογένειά του και χάνοντας το μεγάλωμα των παιδιών του. Συνειδητοποιεί το λάθος του λίγα λεπτά πριν ξεψυχήσει έχοντας χάσει τα πάντα(peak 1). Στα άλλα 2 οδηγούμαστε λόγω της αδιαφορίας των ανθρώπων για τη γη. Στο WALL-E οι άνθρωποι αντιδρούν εγκαταλείποντας τον πλανήτη με ένα πολυτελές διαστημικό σκάφος-κρουαζιερόπλοιο, ενώ ο ήρωας της ταινίας τους πείθει με πείσμα και αυτοθυσία να επιστρέψουν στη γη που παρουσιάζει συμπτώματα βελτίωσης. Χρησιμοποιώντας ανταλλακτικά το ρομπότ-ήρωας λειτουργεί και πάλι φτάνοντας στη γη, αλλά χάνει από τη μνήμη του όσα συνέβησαν μέχρι να επιστρέψουν οι άνθρωποι(peak 2). Στο Avatar οι άνθρωποι παίζουν πιο επιθετικά, αποικώντας άλλους πλανήτες από τους οποίους ξεζουμίζουν πολύτιμα ορυκτά σκοτώνοντας τη ντόπια φυλή για να το επιτύχουν. Peak 3:Μετά από μία σχεδόν ολοκληρωτικά καταστροφική επιδρομή των ανθρώπων, οι ντόπιοι μαζί με ένα γήινο σύμμαχο έχουν υποχωρήσει στο “ναό” τους περιμένοντας το τέλος τους.
Για να μη μείνω άλλο σε περιγραφές, ας πούμε απλά πως οι ταινίες αυτές τελειώνουν όπως ακριβώς θα θέλατε να τελειώσουν. Ναι γνωρίζω σε τι κοινό αναφέρονται αυτές οι ταινίες. Όχι δεν είμαι αντίθετος στα μηνύματα που θέλουν να περάσουν: συντροφικότητα/μοναξιά, οικολογική συνείδηση, ενδιαφέρον για την οικογένεια… Θεωρώ όμως μέγιστο λάθος το να θυσιάζονται τα πάντα για την επίτευξη του ωραίου τέλους. Κακά τα ψέματα: είμαστε εθισμένοι στα happy endings, ίσως επειδή έτσι συνηθίσαμε, ίσως επειδή θεωρούμε τις ζωές μας αρκετά άθλιες ώστε να αναζητούμε τη χαρά στις ζωές φανταστικών προσωπικοτήτων. Και βλέποντας συνεχώς στην οθόνη/πανί σινεμά/υγρούς κρυστάλλους τα πάντα να καταλήγουν καλά μας κάνει ακόμα χειρότερους και ράθυμους. Αν είναι έτσι τουλάχιστον ας παρουσιάζεται συχνά και η άλλη πλευρά, η γη να καταστρέφεται και η ανθρωπότητα να τελειώνει μαζί της, ο πολύτιμος χρόνος-δρομέας που παίρνει τις στιγμές μαζί του και δε δίνει δεύτερες ευκαιρίες. Είναι λυπηρό πως αυτό που μας τραβάει στις ταινίες αυτές είναι ότι ζούμε ευχάριστα συναισθήματα που θα έπρεπε να γεμίζουν τη μέρα μας μέσα από τις ζωές άλλων, και αυτό που μας μένει τελικά είναι η ψευδαίσθηση πως ότι κακό συμβεί στη ζωή μας θα καταφέρουμε – ως εκ θαύματος – να το αντιμετωπίσουμε. Όχι μόνο αφαιρείται όλη η τραγικότητα που έχει στηθεί τόση ώρα στην ταινία αλλά χάνεται ουσιαστικά και το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει το σενάριο.
Το ξέρω πως γενικά ψειρίζω πράγματα που φαίνονται απλά και αδιάφορα αλλά αυτός είναι ο τρόπος που αμφισβητώ και καταλήγω να κρίνω το περιβάλλον μου. Όπως προείπα αυτό που με εξιτάρει περισσότερο είναι η σκέψη του πόσο περισσότερο θα μου άρεσαν κάποιες ταινίες αν απλά τελείωναν αυτά τα ελάχιστα λεπτά νωρίτερα. Αν ακολουθούσαν τους κανόνες του κόσμου μας όπου υπάρχουν τριβές και απώλειες, όπου τίποτα δε μπορεί να κερδηθεί χωρίς να χαθεί κάτι άλλο στην πορεία.
Έπεσα κατά τύχη (λέμε τώρα) στο europa.eu , το “Gateway to the European Union” και συγκεκριμένα στο Press μέρος του.
Βρήκα ένα χθεσινό απολογισμό/καταγραφή των στοιχείων της καταστροφής στη Haiti. Εντάξει, ενδιαφέροντα τα “80000″ νεκροί, 200Κ estimated νεκροί κλπ αλλά εκτός από την οικονομική βοήθεια 200Κ ευρώ που δώσαμε ως Ελλάδα (βλ πίνακα 5.1), που δεν είναι και λίγα, αλλά πολύ λίγα μπροστά σε αυτά που δώσανε οι άλλοι, δεν εμφανίζεται πουθενά αλλού.
Κάθε χώρα κάπου εμφανίζεται (ένας έστειλε γιατρό, άλλος search team, άλλος νοσοκομείο…) αλλά εμείς αρκεστήκαμε στα 200.000. Δεν κράζω, σίγουρα κάτι θα γίνει, αλλά η γρήγορη αντίδραση ήταν κρίσιμη.. και συμβολική.
Γενικά με χαροποιεί που το ίδιο δελτίο τύπου αναφέρεται σε Ευρωπαίους (πχ που αγνοούνται) ως λαό. Πλάκα έχει, μας πάνε για ένωση, το έχετε πάρει είδηση;
Αποφάσισα (ύστερα από λίγη σκέψη) να γράψω μία playlist με κομμάτια από το κίνημα της Κrautrock.
Προσωπικά έχω εμπνευστεί αρκετά από τους μουσικούς εκείνης της εποχής (ειδικά από τους Can) και λατρεύω γενικότερα τον τρόπο που εμφανίστηκαν διαδοχικά αυτά τα είδη (Psychedelic Rock, Progressive Rock, Krautrock).
Αρκετά πρωτοποριακό είδος για την εποχή του (κυρίως 70’s) και πηγή έμπνευσης για μεγάλους μουσικούς, το είδος μετεξελίχθηκε στην Krautronica (=ηλεκτρονική μουσική με πολλά στοιχεία Krautrock).
1.Meadow Meal – Faust
2.Walky-Talky – Harmonia
3.Ruckzuck – Kraftwerk
4.Silver Cloud – La Dusseldorf
5.Bring me coffee or tea – Can
6.Don’t say no – Can
7.Baby cake walk – Guru Guru
8.Between the eyes – Aamon Duul II
9.E-Musik – Neu!
10.Otto Pakrock – Grobschnitt
cheers, mates
x
Το απόγευμα του Σαββάτου, η ομάδα του Σ.Α.Α.Κ. Ανατόλια αγωνίστηκε εναντίον του Α.Σ. Μαρκόπουλο, στο κλειστό γυμναστήριο του Κολλεγίου Ανατόλια, στο πλαίσιο της 14ης αγωνιστικής για την Α1 Γυναικών. Ο αγώνας δεν άρχισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για το Ανατόλια καθώς φάνηκε ότι οι παίκτριες του Κώστα Ιωαννίδη δεν μπήκαν δυνατά στο ξεκίνημα, χάνοντας εύκολα το πρώτο σετ με 20-25. Στη συνέχεια, μπορεί το Ανατόλια να αφυπνίστηκε και να πίεσε, ωστόσο δεν κατάφερε να ισοφαρίσει και έχασε και το 2ο σετ με 26-28. Το 0-2 από τόσο νωρις έκανε τα κορίτσια του Ανατόλια να πεισμώσουν, να μπουν ακόμα πιο δυνατά στο 3ο σετ και να εκμεταλλευτούν το χαλάρωμα του αντιπάλου, παίρνοντας εύκολα το σετ με 25-14. Εκέι άρχισε να ξυπνά το Μαρκόπουλο και να μπάινει αποφασισμένο να καθαρίσει το ματς. Ωστόσο, τα κορίτσια του Ανατόλια, με ανεβασμένη την ψυχολογία και με καταπληκτική άμυνα, όπου το ένα μπλοκ έβγαινε μετά από το άλλο, δεν άφησαν περιθώριο στο Μαρκόπουλο και πήραν και το 4ο σετ με 25-19, φέρνοντας το ματς στα ίσια (2-2) και οδηγόντας τον αγώνα στο “Tie-Break”. Εκεί, μπορεί το Μαρκόπουλο να άρχισε πιο δυνατά, φτάνοντας με δύο γρήγορους άσσους στο 2-5 αλλά, τα κορίτσια του Ανατόλια αντέδρασαν γρήγορα, γυρίζοντας το ματς σε 8-6 και στη συνέχεια κερδίζοντάς το με 15-12.
Ήταν μια ακόμη σημαντική νίκη για την ομάδα του Ανατόλια, 4η σερί στο πρωτάθλημα, η οποία το κρατάει στην 8η θέση.
Τους HURTS τους γνωρίσαμε από τον offradio και τούς αγαπήσαμε με αυτό εδώ το τραγούδι (thanx to harilaos) ..
Αυτή είναι η καινούργια τους δημιουργία ..
περιμένουμε απόψεις ..
Θα θυμάστε ασφαλώς την οικογένεια Χριστινάκη, της θεολογικής σχολής… που καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι “αν δε σε λένε Χριστινάκη…”.
Ε λοιπόν υπάρχει και συνέχεια. Μετά από όλη αυτήν τη δημοσιότητα ανακλήθηκε ο διορισμός της μίας κόρης!
Πάει η δυναστεία-Αγία Οικογένεια Χριστινάκη… χαχα, ζήτω η δημοσιότητα και το internet!
Loading ...