Archive for the ‘cardjuggler’ Category

No more Happy Endings Please

Important!  Note to readers: Ακολουθούν  spoilers των ταινιών WALL-E, Click και Avatar.  Συνεχίστε την ανάγνωση με δική σας ευθύνη

First things first: Καλή χρονιά, να έχετε την υγειά σας και να περνάτε καλά!  Το άρθρο αυτό το είχα αφήσει χωμένο στο (ηλεκτρονικό) συρτάρι.  Είχα όμως την περιέργεια να δω τις καινούριες τεχνικές 3D στο σινεμά οπότε πήγα και είδα το Avatar. Και επειδή Έλληνες είμαστε και κρύβουμε μέσα μας προπονητές και κριτικούς ανοίγω παρένθεση για γενικά σχόλια.

(Avatar: Το καλύτερο στοιχείο της ταινίας ήταν το soundtrack του James Horner το οποίο μάλιστα δεν αναδεικνύεται όσο του αξίζει στην ταινία.  Ωραίο το 3D και αφορμή για μελέτη μετά την ταινία.

WALL-E: Λάτρεψα περισσότερο από όλα το πρώτο μισάωρο περίπου όπου το συμπαθητικό ρομπότ μας συστήνεται μέσω της καθημερινότητάς του, με τρόπο ανάλογο ηθοποιών του βωβού.

Click:  Ας μην κρυβόμαστε: ποιός δεν έλιωσε με το σκύλο και την πάπια;  Τίποτα ιδιαίτερο κατά τα άλλα, κλασσικός Adam Sandler.)

Και τώρα που τελειώσαμε με τα πρώτα πάμε στο κυρίως:

Βλέποντας το Avatar ένιωσα σε ένα σημείο πως στα επόμενα δευτερόλεπτα θα απογοητευόμουν, για τον ίδιο λόγο που δε λάτρεψα τις άλλες ταινίες.  Τι κοινό έχουν οι ταινίες αυτές μεταξύ τους;  Θα ήταν πολύ καλύτερες αν τελείωναν λίγα λεπτά νωρίτερα!

Ας αφήσουμε την προβλεψιμότητα στην άκρη, για να μην ξεφύγουμε τελείως σε έκταση, και ας πιάσουμε το πως φτάνει η υπόθεση της κάθε ταινίας στο σημείο αυτό.  Το σημείο της ανατροπής, του ηρωισμού, του μεγαλείου, του ψυχικού σθένους του ανθρώπου, και, και, και…

Πώς φτάνουμε εκεί λοιπόν: Στο Click ένας οικογενειάρχης βρίσκει ένα τρόπο να περνάει τις “βαρετές” στιγμές της ζωής του, διαλύοντας την οικογένειά του και χάνοντας το μεγάλωμα των παιδιών του.  Συνειδητοποιεί το λάθος του λίγα λεπτά πριν ξεψυχήσει έχοντας χάσει τα πάντα(peak 1).  Στα άλλα 2 οδηγούμαστε λόγω της αδιαφορίας των ανθρώπων για τη γη.  Στο WALL-E οι άνθρωποι αντιδρούν εγκαταλείποντας τον πλανήτη με ένα πολυτελές διαστημικό σκάφος-κρουαζιερόπλοιο, ενώ ο ήρωας της ταινίας τους πείθει με πείσμα και αυτοθυσία να επιστρέψουν στη γη που παρουσιάζει συμπτώματα βελτίωσης.  Χρησιμοποιώντας ανταλλακτικά το ρομπότ-ήρωας λειτουργεί και πάλι φτάνοντας στη γη, αλλά χάνει από τη μνήμη του όσα συνέβησαν μέχρι να επιστρέψουν οι άνθρωποι(peak 2).  Στο Avatar οι άνθρωποι παίζουν πιο επιθετικά, αποικώντας άλλους πλανήτες από τους οποίους ξεζουμίζουν πολύτιμα ορυκτά σκοτώνοντας τη ντόπια φυλή για να το επιτύχουν.  Peak 3:Μετά από μία σχεδόν ολοκληρωτικά καταστροφική επιδρομή των ανθρώπων, οι ντόπιοι μαζί με ένα γήινο σύμμαχο έχουν υποχωρήσει στο “ναό” τους περιμένοντας το τέλος τους.

Για να μη μείνω άλλο σε περιγραφές, ας πούμε απλά πως οι ταινίες αυτές τελειώνουν όπως ακριβώς θα θέλατε να τελειώσουν.    Ναι γνωρίζω σε τι κοινό αναφέρονται αυτές οι ταινίες.  Όχι δεν είμαι αντίθετος  στα μηνύματα που θέλουν να περάσουν: συντροφικότητα/μοναξιά, οικολογική συνείδηση, ενδιαφέρον για την οικογένεια…  Θεωρώ όμως μέγιστο λάθος το να θυσιάζονται τα πάντα για την επίτευξη του ωραίου τέλους.  Κακά τα ψέματα: είμαστε εθισμένοι στα happy endings, ίσως επειδή έτσι συνηθίσαμε, ίσως επειδή θεωρούμε τις ζωές μας αρκετά άθλιες ώστε να αναζητούμε τη χαρά στις ζωές φανταστικών προσωπικοτήτων.  Και βλέποντας συνεχώς στην οθόνη/πανί σινεμά/υγρούς κρυστάλλους τα πάντα να καταλήγουν καλά μας κάνει ακόμα χειρότερους και ράθυμους.  Αν είναι έτσι τουλάχιστον ας παρουσιάζεται συχνά και η άλλη πλευρά, η γη να καταστρέφεται και η ανθρωπότητα να τελειώνει μαζί της, ο πολύτιμος χρόνος-δρομέας που παίρνει τις στιγμές μαζί του και δε δίνει δεύτερες ευκαιρίες.    Είναι λυπηρό πως αυτό που μας τραβάει στις ταινίες αυτές είναι ότι ζούμε ευχάριστα συναισθήματα που θα έπρεπε να γεμίζουν τη μέρα μας μέσα από τις ζωές άλλων, και αυτό που μας μένει τελικά είναι η ψευδαίσθηση πως ότι κακό συμβεί στη ζωή μας θα καταφέρουμε – ως εκ θαύματος – να το αντιμετωπίσουμε.  Όχι μόνο αφαιρείται όλη η τραγικότητα που έχει στηθεί τόση ώρα στην ταινία  αλλά χάνεται ουσιαστικά και το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει το σενάριο.

Το ξέρω πως γενικά ψειρίζω πράγματα που φαίνονται απλά και αδιάφορα αλλά αυτός είναι ο τρόπος που αμφισβητώ και καταλήγω να κρίνω το περιβάλλον μου.  Όπως προείπα αυτό που με εξιτάρει περισσότερο είναι η σκέψη του πόσο περισσότερο θα μου άρεσαν κάποιες ταινίες αν απλά τελείωναν αυτά τα ελάχιστα λεπτά νωρίτερα.  Αν ακολουθούσαν τους κανόνες του κόσμου μας όπου υπάρχουν τριβές και απώλειες, όπου τίποτα δε μπορεί να κερδηθεί χωρίς να χαθεί κάτι άλλο στην πορεία.

Όλα όσα Πρέπει να Ξέρω τα Έμαθα στο Νηπιαγωγείο

Στην αρχή ίσως ξαφνιάζει αλλά όπως πολλά άλλα πράγματα μόλις κάτσεις και σκεφτείς λίγο ψύχραιμα και μεθοδικά συνειδητοποιείς ότι είναι αλήθεια.  Στο ομώνυμο με τον τίτλο του post βιβλίο ο Robert Fulghum εξηγεί μέσα από διάφορες μικρές καθημερινές ιστορίες το πόσο επαρκείς θα μπορούσαν να είναι οι γνώσεις ενός νηπίου για να ζήσει όχι μόνο αυτό (και σαν ενήλικας) αλλά και οι γύρω του καλύτερα.

Ακολουθεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται:

Το ερώτημα που γεννάται λοιπόν είναι: Μήπως τελικά οι άνθρωποι αποκτούν από νωρίς όλες τις γνώσεις που χρειάζονται για να ζήσουν μια όμορφη/γεμάτη/ονειρεμένη ζωή και τελικά το μόνο που καταφέρνουν είναι να αποτυγχάνουν σε αυτό ολόκληρη τη ζωή τους;

Αλήθεια πόσο πιο ωραίος θα μπορούσε να είναι ο κόσμος και η καθημερινότητά μας αν ακολουθούσαμε τα λογικά, τα αυτονόητα, αυτά που όπως προκύπτει γνωρίζαμε εξ αρχής;

Δεν έχω καταφέρει ακόμα να διαβάσω όλο το βιβλίο, ίσως δε θέλω να δω που καταλήγει η σκέψη του συγγραφέα για να δίνω τη δικιά μου ερμηνεία, ίσως απλά βαριέμαι να διαβάσω παρακάτω, ίσως θέλω να ξέρω ότι έχω κάτι ενδιαφέρον να διαβάσω όποτε το θελήσω.

Σας το συνιστώ πάραυτα, και μην ξεχνάτε:

“Warm cookies and cold milk are good for you”  ;)

What makes good music awesome music

Ήθελα καιρό να κάνω ένα μουσικό post αλλά πάντα κάπου κολλούσα στο γράψιμο. Αυτό που με προβλημάτιζε ήταν το ότι δε μπορούσα να εκφράσω το πώς ξεχωρίζω την καλή μουσική από τη μουσική που σε πάει ακόμα παραπέρα.  Δε θέλω να ανοίξω το θέμα για το αν η μουσική πεθαίνει ή όχι (ναι τώρα που το είπα το άνοιξα αλλά χωρίς να το καταλάβετε , περιμένω σχόλια και flames).  Κακά τα ψέματα πιστεύω πως η μουσική βιομηχανία είναι στην πλειοψηφία της ακριβώς όπως πολύ έξυπνα παρουσιάζεται στο παρακάτω video.

Η απάντηση στη πρόβλημά μου ήρθε αναπάντεχα βλέποντας το τελευταίο (18ο) επεισόδιο της σειράς Freaks and Geeks.  Κάπου στη μέση μια κοπέλα λέει πως εύχεται να μην είχε ακούσει ποτέ το album American Beauty των Grateful Dead (το οποίο btw προτείνεται ανεπιφύλακτα), μόνο και μόνο για να μπορούσε να ξαναζήσει το πως ένιωσε όταν το άκουσε για πρώτη φορά.  Με έπιασε σχεδόν πανικός μόλις συνειδητοποίησα το πόσο όμορφο και απλό ήταν αυτό που είπε που τόσο πολύ δυσκόλευε εμένα να το εκφράσω.  Μετά έκατσα να σκεφτώ τα τραγούδια που θα έβαζα σε αυτή την “κατηγορία” και κοιμήθηκα πριν καταφέρω να τελειώσω το μέτρημα, χαρούμενος που τα έχω ακούσει έστω και για μόνο μία “πρώτη φορά”.

Rumors of my Death Have Been Greatly Exaggerated – Velvetnut Summer Guide

Ένα έχω να πω: η ζέστη της Αθήνας μπορεί να απογυμνώσει κάθε ιδέα δημιουργικότητας από πάνω σου. Οπότε ή ανάβεις το κλιματιστικό, ή παρακολουθείς τον καιρό – όχι Πετρούλα δε βοηθάει – και περιμένεις ένα συνεφιασμένο Κυριακάτικο πρωινό για να ποστάρεις ήρεμος.  Η αλήθεια είναι ότι πως ήθελα να γράψω κάποια πράγματα για την πρόσφατη καπνοαπαγόρευση αλλά η ημερομηνία επιβάλει το ακόλουθο summer guide, πάντα βασισμένο στην ελληνική πραγματικότητα, για να περάσουμε ένα όμορφο και γεμάτο καλοκαίρι. Θα επικεντρωθούμε στο πιο σημαντικό κομμάτι των καλοκαιρινών διακοπών, την εμφάνισή μας στην παραλία, εκεί που ο ήλιος φανερώνει τα πάντα και μία όμορφη εμφάνιση θα μας γεμίσει με αυτοπεποίθηση για να χαρούμε τη θάλασσα, να έχουμε επιτυχία στα καλοκαιρινά φλερτ μας, ή να κάνουμε φίλους και εχθρούς να ζηλέψουν.

Όχι δε μιλάω για επιλογή μέρους, ούτε για κρατήσεις εισιτηρίων.  Αυτά μπορούν να γίνουν τελευταία στιγμή ακόμα και σέρνοντας το δάχτυλό μας πάνω σε ένα  χάρτη για την επιλογή της τοποθεσίας.  (Συνίσταται η χρήση ελληνικού και όχι παγκοσμίου χάρτη)  Το πρώτο στάδιο για τους περισσότερους ξεκινάει αμέσως μετά το Πάσχα, την τελευταία μεγάλη γαστρονομική απόλαυση πριν τις καλοκαιρινές διακοπές.  Για να κατέβουμε στις παραλίες πρέπει πρώτα να ξεφορτωθούμε τα περιττά κιλά όπως πολύ εύστοχα φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν τα κέντρα αισθητικής.  Στη ΣΠΑΝΙΑ περίπτωση που θα ακούσετε το τηλέφωνό σας να χτυπάει το μεσημέρι την ώρα που θα τρώτε, παρατήστε τα πάντα και σηκώστε το τηλέφωνο.  Μετά τις τράπεζες και τους παροχείς τηλεφωνικών υπηρεσιών και τα κέντρα αισθητικής έρχονται πιο κοντά στο λαό για να κάνουν τη ζωή μας καλύτερη.  Αν πάλι κάποιος άλλος προλάβει να σηκώσει το τηλέφωνο πριν από εσάς, το velvetnut.com σας έχει και εναλλακτική.  Ειδικά αν είστε άνθρωπος της νύχτας ή αν απλά έχετε αυπνίες ρίξτε μια ματιά στις καταπληκτικές διαφημίσεις telemarketing των πρώτων πρωινών ωρών, αν δε σας βοηθήσουν να αποφασίτετε μέθοδο απώλειας κιλών τουλάχιστον θα σας διασκεδάσουν.  Προσωπική επιλογή το παρακάτω (δε μπόρεσα να κρατηθώ)

Αυτό είναι το χαμόγελο της αυτοπεποίθησης με το οποίο θα πρέπει να κατέβετε στην παραλία.  Δεν ξέρω αν μπορεί να κάνει και για εσάς ότι έκανε για τον Tony αλλά έχει την πιο πλήρη γελoία διαφήμιση από όλα τα προιόντα της κατηγορίας του.   (Μη σας παραξενεύει η διαφήμιση, το velvetnut παίρνει ποσοστά)

Ακολουθώντας λοιπόν την επιθυμιτή μέθοδο αδυνατίσματος φτάνουμε στο επόμενο μεγάλο βήμα: την επιλογή μαγιό. Εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο ξεκάθαρα, με το ωραίο φύλο να έχει σαφώς περισσότερες επιλογές για να κρύψει τυχών ατέλειες που δεν πρόλαβαν να εξαλειφθούν στο στάδιο της προετοιμασίας. Πέραν των προφανών αξεσουάρ καπέλα, γυαλιά οι γυναίκες οφείλουν να κάνουν σωστή χρήση του περίφημου παρεό. Το αξεσουάρ αυτό σε σχήμα και διαστάσεις λεπτού τραπεζομάντηλου είναι ικανό να κρύψει κάθε είδους ενοχλητική λεπτομέρεια από την περιοχή της μέσης μέχρι τα πόδια. Στους άντρες αντίστοιχα η μοναδική εύκολα προσιτή επιλογή είναι μια πιο κλασσική γραμή μαγιό όπως αυτή που ακολουθεί:

Αρρενωποί και με ιδιαίτερο στυλ, ενώ παράλληλα κρύβουμε τους μπριζολιακούς μας.  Μια εμφάνιση που θα συζητηθεί και θα κάψει καρδιές.

Από εκεί και πέρα οι λεπτομέρειες είναι αυτές που θα κάνουν τη διαφορά.   Προσοχή πρέπει να δοθεί στην επιλογή αντιηλιακού μαυριστικού λαδιού.  Ομολογώ πως στο συγκεκριμένο τομέα είμαι αρκετά αδιάβαστος και δε μπορώ  να προτείνω κάτι.  Σε κάθε περίπτωση όμως στο τέλος των διακοπών σας θα πρέπει να έχετε αποκτήσει τουλάχιστον 2 τόνους πιο σκούρο χρώμα δέρματος – απόδειξη των διακοπών, των καθημερινών επισκέψεων στη θάλασσα και της καλοπέρασης.  Δε φτάνει όμως μόνο αυτό!  Το μαύρισμα πρέπει να είναι ομοιόμορφο και να μην υπάρχουν εμφανή άσπρα σημεία στο δέρμα.  (Για αυτό αν σκοπεύετε να κουρευτείτε κάντε το πριν τα πρώτα στάδια εκθέσεως στον ήλιο!!)  Top tip:  Για να είστε βέβαιοι ότι αποκτάτε το επιθυμητό μαύρισμα μπορείτε να επισκεφτείτε ένα κοντινό κατάστημα χρωμάτων και να πάρετε ένα κατάλογο δειγμάτων.  Έτσι μετά το καθημερινό μαύρισμα μπορείτε να ανατρέχετε στον κατάλογο δειγμάτων και να κάνετε μια υποτυπώδη σύγκριση με το δέρμα σας για να παρακολουθείτε την πορεία του μαυρίσματός σας.

Αυτές ήταν οι συμβουλές μας για μια εντυπωσιακή καλοκαιρινή εμφάνιση, λίγο καθυστερημένες ίσως αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ που λέει και ο σοφός λαός.  Ακόμα συννεφιασμένη η Αθήνα, ώρα για τσάι…