Archive for the ‘’ Category

(Χρίστος [ChrisM] speaking) Το πρώτο ποστ του νέου μέλους της παρέας μας, της Ιωάννας… Αρκετά δύσκολο αλλά και μαγευτικό. Απολαύστε το.

Πάει καιρός που έχω αποφασίσει πως αυτή η φιλία έχει κλείσει. Ένα κεφάλαιο που ποθούσε τον επίλογό του. Ίσως τα βιβλία, σκέφτηκα, να μην είναι τα μόνα που χρειάζονται επιλόγους…

Μια επίσκεψη στο πατρικό μου, όμως, μου τη θύμισε. Ανάμεσα στα πολλαπλά ζητήματα του παρελθόντος που καλούμαι να λύσω όποτε πηγαίνω στους γονείς μου, να’τη κι αυτή. Εκεί, μαζί με το φθαρμένο της, στενό τζιν, που χρόνια βρισκόταν καταχωνιασμένο στην παιδική μου ντουλάπα. Εκεί με όλα της τα χρώματα και το φως της χειμαρρώδους μας εφηβείας. Εκεί, γιατί, όσες κούτες κι αν γεμίσω με τα άπειρα ρούχα και παπούτσια της που συνέχεια δανειζόμουν, πάντα θα βρίσκω ένα μικρό απομεινάρι της που, ματαίως, προσπαθώ να αφανίσω.

Το αρπάζω μονομιάς και το φοράω. Πόσα μπορεί να κουβαλάει αυτό το τζιν;! Ατέρμονες συζητήσεις στο τηλέφωνο, κλάματα για αγόρια που δε μας ξανααπασχόλησαν ποτέ, ψέματα που σκαρφιζόμασταν για να κρύψουμε απ’ τους γονείς κάποιο κακό διαγώνισμα. Τις πλάτες που κάναμε η μία στην άλλη για να βγούμε ερωτικά ραντεβού. Τα γέλια, τα απίστευτα γέλια, που κατάφερναν να κάνουν τις χειρότερες στιγμές μας να μοιάζουν ευλογία, αφού όσο άσχημα και αν έρχονταν τα πράγματα, ξέραμε πως είχαμε η μία την άλλη…

Και μετά έπεσε το μελάνι. Αδυνατώ ακόμα και σήμερα να βρω τους λόγους που λερώθηκε το χαρτί μας… Λόγια, βαριά λόγια, λόγια ρητά, άλλα σιωπηλά. Λάθη που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα συνεχίζουν να μένουν χαραγμένα πάνω μας. Εγωισμοί και μικρότητες που, όποτε τις επαναφέρω στη μνήμη μου, δεν είμαι τίποτα απ’ όλ’ αυτά που θα’ θελα να’ μαι, παρά ένα είδωλο που ντρέπομαι να δω.
Είναι οι ραγισματιές που προκλήθηκαν απ’ την πολλή χρήση και που φοβάσαι πως μ’ ένα άγγιγμα θα γεμίσεις θρύψαλα – συμβαίνει και στα ακριβότερα κρύσταλλα….
Κι είναι κι ο χρόνος. Αυτός που μας παίρνει και μας μεγαλώνει και μας αλλάζει, που μας σπρώχνει βίαια προς τα μπροστά σε δρόμους άλλους και δε ρωτά ούτε στιγμή αν μας έπεσε κάτι στη διαδρομή. Αυτός ο χρόνος που φουσκώνει τα πνευμόνια μας και μας ωθεί να πετάξουμε σε νέους αεροδιαδρόμους. Τα σταυροδρόμια… που πρέπει να διαλέξεις τι κρατάς και τι αφήνεις.

Αν οι λόγοι είναι τόσο καθαροί, γιατί αυτό το τζιν, που έχει κολλήσει πάνω μου, συνεχίζει να με πονάει; Το πετάω ή το κρατώ; Κοιτιέμαι στον καθρέφτη και χαμογελάω. «Σου πάει!» μου κάνει η μαμά μου καθώς περνάει.

Το κρατώ…

Είναι φιλίες που χάνονται ανεπαίσθητα και τις αναλογίζεσαι σε άσχετες στιγμές και χαμογελάς. Είναι άλλες που οι πληγές που φέρουν είναι τόσο βαθιές που θα πονάς παντοτινά να τις ξαναγγίξεις. Είναι και άλλες που αστράφτουν μεγαλοπρεπώς στην αιωνιότητα της θνητής ζωής μας και μένουν εκεί, αλώβητες, μέχρι το τέλος να σου κρατούν το χέρι.
Κι είναι κι άλλες, κάπως λιγότερο αστραφτερές, ίσως όχι τόσο καλοσιδερωμένες και γυαλισμένες, με μικρο-ραγισματιές και με όλη την ατέλειά τους, που όμως τις κρατάς μέσα σου σαν εύθραυστο ανεκτίμητο κειμήλιο υπέροχων αλλοτινών εποχών. Ο λόγος λοιπόν γι’ αυτές. Γιατί είναι ορισμένα τζιν, που όσο κι αν έχουν φθαρεί απ’ το χρόνο, πάντα θα μένουν κάπου στο βάθος της ντουλάπας μου έτοιμα να τα φορέσω για μια βόλτα. Γιατί αυτά τα τζιν, με τη φθορά τους, είναι που προσδιορίζουν ποια στ’ αλήθεια είμαι, πάνω απ’ τις βίαιες αλλαγές των καιρών. Γιατί αυτά τα τζιν είναι η ιστορία μου. Και τα αγαπώ.