Ο Αυνάν ήτανε, σίγουρα, αυτάρκης. τουλάχιστον αν συγκριθεί με τα μέτρα της καθημερινής ερωτικής έκφρασης των ανθρώπων.
Κάποτε άκουσα ότι ο αυνανισμός είναι η ύψιστη έκφραση της μοναξιάς. Διαφωνώ – τόσο για το “ύψιστη”, όσο και για το “μοναξιά”. Εγώ πιστεύω πως είναι μια προχωρημένη εκδήλωση ερωτικής αυτάρκειας. Προχωρημένη, αλλά πάντα πεπερασμένη. Το μηδέποτε οριοθετούμενο ανευρίσκεται στην έλλειψη κάθε σύμβασης, και τι άλλο από σύμβαση είναι η εκσπερμάτωση ή ο οργασμός;

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχω ανάγκες – έχω, μόνο που στην δική μου περίπτωση χαρακτηρίζονται σαν διαθέσεις. Και αγόρασα και χάρηκα και πόνεσα και αγάπησα ή μίσησα και κρύωσα ή ίδρωσα και πείνασα και ούρησα και αφόδευσα, όπως και εκσπερμάτωσα ή έφτασα σε οργασμό, Εγνώρισα την καταδεκτικότητα του πέους, μα και την νωχελικότητα του αιδοίου. Εγεύτηκα τα πάντα, όχι όταν και όπως η ανάγκη και το προκαθωρισμένο μου επέβαλαν, μα όπως η προσωπική μου διάθεση επέλεξε. Μια απόλυτα αυτοελεγχόμενη διάθεση και συνάμα ολοκληρωτικά γενεσιουργός. Δεν έχω υπόσταση σάρκινη ή φυλετική.

Από το “Αποφάσισα να σκοτώσω τον Ερμόλαο” του Μάνου Κοντολέων

Το Future Shorts είναι ένα παγκόσμιο δίκτυο διανομής ταινιών μικρού μήκους. Διασφαλίζει ώστε ανερχόμενοι σκηνοθέτες ταινιών μικρού μήκους να προβληθούν σε μεγάλα φεστιβάλ και να λάβουν την αναγνώριση που τους αξίζει. Επίσης, διατηρούν κανάλι και στο YouTube όπου παρουσιάζουν ένα μεγάλο και αντιπροσωπευτικό κομμάτι της δουλειάς τους.

Πρίν από λίγο καιρό υπεγράψαν και συμβόλαιο με τους Massive Attack για την προώθηση του καινούριου τους δίσκου – 8 video clips για ισάριθμα τραγούδια τα οποία παρουσιάζουν στο youtube, έχοντας ξεκινήσει από τιις 10 Φεβρουαρίου. Επίσης, έχουν ένα συνεχές πρόγραμμα προβολών, σε διάφορες πόλεις ανά τον κόσμο, με καινούρια δουλειά που δεν με απογοητεύει.

Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να βρω το DVD που εκδώσαν το 2008, Adventures in Short Film, γιατί, ενώ έχω δει και μου έχουν αρέσει αρκετά short films, το αξίζει.

Ενώεδώ, μπορείτε να βρείτε μια καλή ανάλυση του DVD.

Και ένα δείγμα της δουλειάς τους, για να μείνετε με την όρεξη:

Τις τελευταίες μέρες έχω κάνει 2 παρατηρήσεις:

- Δεν μπορώ να κοιμηθώ.  Όσο και αν νυστάζω, δεν μπορώ να ξεκουραστώ. Πέφτω νωρίς και στριφογυρίζω. Ξυπνάω χάλια. Τελείωσε η εξεταστική και όμως δεν μπορώ να ηρεμήσω. Με έχει πιάσει ένας έρωτα για Stereo Nova και Numb3rs. Και δεν διαβάζω. Καθόλου. Procrastination και άγιος ο Θεός.

- Ερωτεύομαι όλο και περισσότερο το αστικό τοπίο. Γεμίζω τις τρύπες που απλόχερα μου προσφέρει και φαντάζομαι. Κατά την διάρκεια ενός ηλιοβασιλέματος προχθές, κατεβαίνοντας την 3ης Σεπτεμβρίου με το γκρίζο τοπίο αριστερά και δεξιά μου ονειρεύτηκα. Μια άλλη κατάσταση, διαφορετική από όλες και όμως τόσο οικεία. Και περπατώντας στην Τσιμισκή ένα βαρύ πρωινό, ένα ποτάμι κόσμου περπατώντας με προκαθορισμένους σκοπούς σε κτήρια ονειρικά – μόνο πάνω από την πρόσοψή τους – δόθηκα σε αυτό το συναίσθημα της μαζικότητας και βυθίστηκα αργά. Καθόμουν πολύ ώρα εκεί, το συναίσθημα που ένιωσα όμως έμεινε για λίγο. Ανυψώθηκα μέσα μου και δημιούργησα ξανά, μετά από πολύ καιρό. Και ένιωσα απίστευτα.

Το να είσαι καπνιστής και να έχεις περίεργα βίτσια, σε οδηγεί σε αυτό:

Η αλήθεια είναι ότι κρατάω ΚΑΘΕ καπνό, από τότε που ξεκίνησα το κάπνισμα, 5 χρόνια τώρα (ναι, ακόμα και όταν είμαι ταξίδι, τους άδειους τους βάζω στην βαλίτσα μου και τους φέρνω πίσω). Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να αναρωτηθώ – τι τους κάνεις όλους αυτούς τους – αγνώστου αριθμού -  καπνούς;

“[...] Όλη η αναβλυμένη πίκρα της ζωής μου αποδύεται, στα χωρίς αισθήσεις μάτια μου, το ένδυμα της φυσικής ευθυμίας που χρησιμοποιεί στις επαναλαμβανόμενες περιστάσεις της καθημερινότητας. Διαπιστώνω, πολλές φορές εύθυμος, πολλές φορές ευχαριστημένος, είμαι πάντα λυπημένος. Και αυτός που κάνει την διαπίστωση είναι από πίσω μου, μοιάζει σαν να σκύβει πάνω από το σώμα μου, που είναι ακουμπισμένο στο παράθυρο, και να κοιτάζει πάνω από τους ώμους μου, ή ακόμα και πάνω από το κεφάλι μου, με μάτια πιο προσωπικά από τα δικά μου, τη σιγαλή βροχή, που ήδη κυματίζει ελαφριά, να χαράζει με την κίνησή της τη σκοτεινή και άσχημη ατμόσφαιρα.

Να εγκαταλείψουμε όλα τα καθήκοντα, ακόμα και αυτά που κανείς δεν μας επιβάλλει, να αποποιηθούμε όλες τις εστίες, ακόμα και αυτές που δεν υπήρξαν δικές μας, να ζήσουμε με το ακαθόριστο και το ίχνος, ανάμεσα σε μεγάλες πορφύρες τρέλας, να και ψεύτικες δαντέλες ονειρεμένων μεγαλειοτήτων… Να είμαι κάτι που δεν αισθάνεται το βάρος της εξωτερικής βροχής, ούτε την θλίψη του εσωτερικού κενού… Να περιπλανιέμαι χωρίς ψυχή, μήτε σκέψη, αίσθηση χωρίς την αίσθησή της, μέσ’ από δρόμους που κάνουν τον γύρο των βουνών, από κοιλάδες χωμένες ανάμεσα σε απόκρημνες πλαγιές, μακρινός, απορροφημένος και μοιραίος… Να χάνομαι ανάμεσα σε τοπία σαν πίνακες. Μη ον μακριά και χρώματα… [...]” *

Μερικά χρόνια πριν, μια καθηγήτρια μου έδωσε ένα βιβλίο ως ανταλλαγή για μια συλλογή δικών μου κειμένων. πιο πολύ, τότε, με είχε εντυπωσιάσει περισσότερο η κίνηση, παρά το αντικείμενο, με αποτέλεσμα να του φερθώ επιπόλαια.

Σήμερα, το αντικείμενο είναι αυτό που με φοβίζει. Μέσα του βλέπω έναν άνθρωπο που δεν έχει καμία ομοιότητα με μένα. Ή έχει. Αν βάλεις και την εισαγωγή. Μια πολυ-υπόσταστη** προσωπικότητα, κάποιος που φοβόταν να πει για τον εαυτό του κάποια πράγματα μήπως και τα πιστέψει, και έτσι τα αποδίδει σε έναν μυθικό, μάλλον προ πολλού νεκρό, ξένο.

Δεν ήμουν ποτέ ευχαριστημένος με ό,τι έκανα, όσο και αν με γέμιζε. Ή δεν το ευχαριστιόμουν. Ο παρανομαστής παραμένει κοινός.

Και έτσι, κατοικώ στο παραπάνω απόσπασμα.

*το βιβλίο είναι τούτο εδώ (link δεν δουλεύει, βιβλίο: Το Βιβλίο της Ανησυχίας, Μπερνάρντο Σοάρες)
** δεν ξέρω αν ο όρος υφίσταται. Συγχωρέστε με

Δεν θα μιλήσω για εποχές παλιές – τέτοιες δεν έζησα. Γεννήθηκα σε έναν κόσμο που βιάζεται να φτάσει σε έναν άγνωστο προορισμό. Βιαζόταν να μεγαλώσει, να πετύχει, να κουνηθεί, να νομίσει ότι αφήνει πίσω του μια ιστορία βαριά και μια κληρονομία ανεκτίμητη. Σε ένα διάστημα που δημιουργούσαν ταινίες για να πείσουν αλλήλους ότι τα όνειρα είναι εφικτά ή να καταδικάσουν τα εμπόδια.

Έτσι και εγώ. Δεν μπορώ να κατηγορήσω κάτι που αγαπώ. Δεν απέκτησα ποτέ μου μια αλάνα για να μου θυμίζει φωνές. Ούτε όμως και ουλές, για ν αναπολώ παιδικές στιγμές. Μου έλειψε το υπόστεγο, όταν έβλεπα την βροχή πίσω από έναν γυάλινο τοίχο.

Δεν κατηγορώ όμως κάτι που αγαπώ. Όταν οι φίλου ήταν μακριά από ακτίνα βολής μιας μοναχικής μπάλας. Στις ψηφιακές μου συναντήσεις δεν ένιωσα ποτέ μόνος. Και πάντα υπήρχε το κινητό, ως μια σανίδα σωτηρίας των διαπροσωπικών μου σχέσεων.

Προσαρμόζομαι σε αυτό που αγαπώ. Δημιούργησα πολλά ενδιαφέροντα και εναλλασσόμουν σε αυτά. Άφηνα την στιγμή για ένα προγραμματισμένο αύριο. Δημιουργούσα λίγο, αλλά φανταζόμουν πολύ και έγινα καλός σκηνοθέτης.

Μου είναι αδύνατον να κατηγορήσω κάτι που αγαπώ. Μαζί με κοπέλες έτρεχα να μεγαλώσω. Βίωνα καταστάσεις και συνεπαιρνόμουν. Στραβοπατούσα χωρίς να δίνω σημασία σε μένα. Έκλεινα τα μάτια στις επιταγές του ανθρωπισμού και χαιρόμουν χαμένος στην ευχαρίστηση.

Ακόμα δεν μπορώ να κατηγορήσω κάτι που αγαπώ. Μεγάλωσα και κοιτώ πίσω. Νοσταλγώ τις στιγμές που δεν έζησα και κινηματογραφώ. Πλάθω έναν άλλο κόσμο κοιτώντας τον κενό χώρο μπροστά από τον, δικό μου πλέον, γυάλινο τοίχο. Και βλέπω και εγώ το δικό μου όνειρο.

Σε μια κοινωνία οικεία αυτοπροσδιορίζομαι. Αδυνατώ να κατηγορήσω κάτι που αγαπώ. Και εναγκαλίζοντάς το, επαναπροσδιορίζομαι.

Είναι 7 το πρωί – μια γλυκιά μυρωδιά τσάι καραμέλα ενισχύει ένα άγρυπνο βράδυ και,

ενώ το ζεστό πρόγευμα περιμένει στο γραφείο,

απολαμβάνω το πιο όμορφο πρωινό στον κόσμο

χαζεύοντας τους πλάτανους να λικνίζονται στο φως.

Από σήμερα λοιπόν έχουμε μπει σε ένα δυναμικό πρόγραμμα εξεταστικής. Για μια ακόμα φορά είναι μια εξεταστική – εξπρές δυόμιση εβδομάδων, αλλά, ιδιαίτερα αν χρωστάς μαθήματα όπως εγώ, έντονης ενασχόλησης. Πάντα μπαίνω στο δίλημμα να σκεφτώ αν μία τέτοια εξεταστική είναι καλύτερη από μία αντίστοιχη του ενός μηνός, αλλά με τα ωράρια που έχω, καταλήγω ότι, εκτός από ανελέητα ψυχοφθόρα, θα με οδηγούσε και σε ένα νοσοκομείο ανά 4 μήνες. Οπότε, όχι.

Παραδόξως, πάντως, σε κάθε εξεταστική γράφω περισσότερο απ’ ότι συνήθως. Με πιάνουν – πώς το λένε – καλλιτεχνικές ανησυχίες. Ή, απλά, κάνω τα πάντα για να αποφύγω το βιβλίο. Λέω το, γιατί συνήθως καταλήγω να διαβάζω άλλα βιβλία, που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που δίνω.

Ή βλέπω ντοκιμαντέρ. Αυτά και αν έχουν την τιμητική τους – αρκεί να έχουν συνάφεια με το αγαπημένο μου θέμα, την πολιτική. Πάντα πέφτει πολύ πολιτική ανάλυση στις εξεταστικές, και τώρα που είχαμε και ευρωεκλογές, ποιος το σώζει!

Ή ακούω πολύ μουσική. Πολύ Thelonious Monk. Πάρα πολύ. Κάθε φορά όλα τα άλμπουμ σε repeat. Ιδού και ένα δείγμα:

Καλή μας αρχή, συνέχεια, αντοχή και επιτυχία λοιπόν!

Ξέρω, ξέρω, αυτή η ανάρτηση είναι πολύ καθυστερημένη. Να’ ναι καλά οι υποχρεώσεις, που με κράτησαν μακριά από το άστυ (είτε εκτός του, είτε μέσα στο σπίτι μου αποκλειστικά). Αφήστε με όμως να περιγράψω ένα ρομαντικό σκηνικό για 3.

16 Μαΐου 2009 και ώρα 21.00. Η Θεσσαλονίκη σιγά σιγά συνωστίζεται στο κέντρο της για την καθιερωμένη έναρξη της νυχτερινής της διασκέδασης. Ο καιρός ιδανικός, πριν σφίξουν αρκετά οι ζέστες, ότι πρέπει για να απολαύσεις την μπύρα σου σε εξωτερικό χώρο με την μέγιστη δυνατή υγρασία.

Έτσι και εμείς, σαν παιδιά, αποφασίσαμε να πράξουμε το ίδιο. Κατεβαίνουμε στο κέντρο της πόλης και βρισκόμαστε μπροστά στο εξής σκηνικό:

3 βανάκια παρκαρισμένα πάνω στο πεζοδρόμιο Τσιμισκής με Παλαιών Πατρών Γερμανού και η δημοτική αστυνομία παρκαρισμένη απέναντι, όπως πάντα, στην πιάτσα ταξί.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, όπως και του ChrisO, κατά τη διάρκεια αυτής της παράβασης δεν υπήρξε από μεριάς τους καμία κίνηση για να αποτραπεί. Η μοναδική τους αντίδραση ήταν, αφού έγινε όλο αυτό, να πάνε και να κόψουν 3 κλήσεις για παράνομη στάθμευση (60 ευρώ, 30 αν πληρωθεί σε 15 μέρες – αν θυμάμαι καλά), δηλαδή το κόστος αυτής της παρατυπίας ήταν ισάριθμο με το να παρκάρουν αυτά τα 3 βαν σε πάρκινγκ, μόνο που ήταν σε πιο βολικό σημείο για την οποιαδήποτε δουλειά των ιδιοκτητών τους.

Δημιουργήθηκε, λοιπόν, μέσα μου μία εύλογη απορία: η αστυνομία, είτε ως τροχαία, είτε ως δημοτική, έχει ως σκοπό να αυξήσει τα έσοδά της ή να αποτρέπει τέτοια φαινόμενα; Αν ισχύει το δεύτερο, γιατί δεν το απέτρεψε; Ή και η τροχαία, γιατί δεν πηγαίνει έξω από μαγαζιά να κάνει αλκοτέστ σε οδηγούς ΠΡΙΝ μπουν στο αυτοκίνητό τους για να οδηγήσουν, αλλά στήνει μπλόκα σε (όλους μας) λίγο πολύ γνωστά σημεία; Δεν θα ήταν πιο ασφαλή τα πρώτα ενδεχόμενα;

Υποθέτω ότι μπορούμε να σκεφτούμε πολλά παρόμοια περιστατικά. Και το κακό είναι ότι αυτό αρχίζει και δείχνει μια συμπεριφορά, και όχι τυχαία περιστατικά. Έκτος αν κάτι δεν καταλαβαίνω καλά στον ρόλο της, οπότε και αυτή η ανάρτηση να θεωρηθεί ως λανθασμένη και άκυρη…

« Older Entries