Archive for June, 2009

Ίσως να είμαι από τους τελευταίους που τους ανακαλύπτω αλλά ομολογώ πως με κέρδισαν και ειδικά σε αυτό το album θεωρώ πως δίνουν τα ρέστα τους. Οι dEUS μια Βέλγικη Rock / Alternative / Indie μπάντα με δυνατά riffs και πολύπλοκες μελώδίες που σε κάνουν να τους θαυμάζεις.

Θέλω να στρέψω την προσοχή σου κυρίως σε αυτό το album τους το Pocker Revolution (2005):

Tracklist:
1-”Bad Timing” – 7:07
2-”7 Days, 7 Weeks”  – 3:53
3-”Stop-Start Nature” – 4:28
4-”If You Don’t Get What You Want” – 3:49
5-”What We Talk About (When We Talk About Love)” – 4:44
6-”Include Me Out” – 5:02
7-”Pocket Revolution” – 6:01
8-”Night Shopping” – 4:03
9-”Cold Sun of Circumstance” – 5:44
10-”The Real Sugar” – 3:58
11-”Sun Ra” – 6:43
12-”Nothing Really Ends” – 5:35

Ακόμα δες και ένα από τα καινούρια τους τραγούδια:  “The Architect”

Και πέρνα και μια βόλτα και απο εδώ: http://www.last.fm/music/dEUS

Pretty funny, huh?

Ούτε 24 ώρες δεν πέρασαν από το χθεσινό αναπάντεχο γεγονός του ανακοινωθέντος θανάτου του σταρ της ποπ (ίσως και όλης της μουσικής :Ρ) και ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα. Καθώς σκεφτόμουν το γεγονός και βλέποντας κάποια παλιά βίντεο..αναρωτιόμουν αν όντως πέθανε έτσι απλά.

Η εύλογη απορία που μου δημιουργήθηκε από το παρακάτω βίντεο ήταν “Πώς ήταν δυνατόν με 12 χρόνια προβλημάτων υγείας να ξαναεμφανιζόταν live τον επόμενο μήνα και να “απέδιδε” το ίδιο καλά όπως και τότε για χάρη των θεατών;”

http://www.youtube.com/watch?v=8VASYhabHkM

Καθώς όλα τα δυσάρεστα γεγονότα είναι και δύσπεπτα, έτσι σκέφτομαι μήπως τελικά δολοφονήθηκε για χάρη της δόξας του, έτσι ώστε να μας μείνει με την ξεσηκωτική και αντάξια του ονόματός του παρουσία απ’τα παλιά. “Τον δολοφόνησαν για το καλό του” είναι η σωστή “κλισέ” ατάκα γι’αυτήν την περίπτωση.

Πέρα από τους δικούς μου (και μερικών άλλων απ’ότι ανακαλυψα Googe Search: Michael Jackson Murdered) παραλογισμούς ο κόσμος δεν παύει να κάνει σενάρια και να σκέφτεται ακόμα και ότι δολοφονήθηκε για χάρη του Ισλαμισμού (καθώς πρόσφατα αλλάξε θρησκεία και ονομάστηκε Mikaeel) και ένα γεγονός όπως ο “θάνατός” του θα προσηλύτιζε κόσμο.

Τέρμα με τις εικασίες όμως. Τώρα ο Elvis έχει παρέα.

R.I.P

Links:
Unanswered Questions
Michael Jackson converts to Islam

Όχι, δεν είναι το Google Moon (κατά το Google Earth) αλλά ένας διαγωνισμός που οργανώνει η Google. Συμμετέχουν ομάδες χρηματοδοτούμενες κυρίως από ιδιωτικά κεφάλαια και στόχος είναι να πάνε στο φεγγάρι!

Βασικά, να στείλουν ένα μη επανδρωμένο σκάφος, να προσφεγγαρωθεί, να κάνει δυό βόλτες (500χλμ) και να βγάλει και φωτογραφίες των αρχαίων ερειπίων που θα βρει (Apollo 11).

Το πρώτο παράξενο – η ιδιωτική χρηματοδότηση – “εξηγείται” εύκολα. Θέλουν λέει να μας φέρουν πιο κοντά σε φτηνούς τρόπους για ταξίδια και δραστηριότητες στο διάστημα. Οι κυβερνητικές αποστολές δεν έχουν όρια στο budget, οπότε οι τεχνικές τους δε μπορούν να εφαρμοστούν στον ιδιωτικό τομέα.

Πιο πολύ, όμως, με ξενίζουν τα επιχειρήματα που προβάλλονται στο βίντεο, σχετικά με το τι έχει να μας προσφέρει η σελήνη. Θα βρούμε λέει πολύ πυρίτιο (silicon), με το οποίο θα φτιάξουμε φτηνά φωτοβολταϊκά και θα σώσουμε τη Γη. Θα βρούμε και πάγο, άρα υδρογόνο και οξυγόνο, και θα λύσουμε και το πρόβλημα των ορυκτών καυσίμων.

Ε?

Μόνο εμένα κάνουν να νιώθω ηλίθιος οι παραπάνω ισχυρισμοί?

Έχουμε έλλειμμα σε πυρίτιο στη γη? Έχουμε έλλειμμα σε νερό? (μη μου πει κανείς ότι η αφαλάτωση είναι πιο ακριβή από μία αποστολή στο φεγγάρι!)

Κάτι μου βρωμάει… More: Google Lunar X Prize

Μου άρεσε ο χαρακτηρισμός “Εποχή της Αποσυγκέντρωσης”. Ίσως ζούμε σε καιρούς που είναι πιο δύσκολο από ποτέ να συγκεντρωθείς σε ένα πράγμα και να το κάνεις σωστά.

Δε θα την πω μόνο στις τηλεοράσεις, τηλέφωνα, υπολογιστές, αλλά και στην πολυ-ασχολία μας. Δεν αφήνουμε τίποτα ήσυχο, δεν είναι αποδεκτό να “αφήνεις πράγματα να περνάνε” και να μην κάνεις κάτι. Πρέπει να τα κάνεις όλα, να είσαι μέσα σε όλα, και συχνά να τα ξέρεις και όλα.

Το θέμα είναι ότι μέσα στο χαμό αυτό (που ομολογουμένως συχνά διασκεδάζω) συνήθως μειώνεται η παραγωγικότητα. Δηλαδή λόγω ελλειπούς σχεδιασμού και αυτοσυγκράτησης, καταλήγεις να κάνεις λίγο απ’όλα αλλά τίποτα ολόκληρο.

Το μελετάνε οι επιστήμονες, και μιας και το χαρακτηρίζω ως ένα από τα 2 μεγάλα μου προβλήματα, θα το ψάξω. (τελικά ίσως να μη φταίω εγώ, αλλά η εποχή! δεν το είχα σκεφτεί…) 2η και 3η παράγραφοι αφιερωμένες στον cardjuggler. (πιο κάτω: ““Multitasking is a myth,” Ms. Gallagher said. “You cannot do two things at once. The mechanism of attention is selection: it’s either this or it’s that.””)

“People don’t understand that attention is a finite resource, like money,” she said. “Do you want to invest your cognitive cash on endless Twittering or Net surfing or couch potatoing?“

Μετά διάβασα και ένα του Lifehacker. Κάποιοι ενδιαφέροντες τίτλοι:

(in the morning) Get one thing done first – THEN check your email

Get your priorities straight

Ως εκεί, μετά είναι για αμερικάνους…

Προσωπικά είχα υιοθετήση την τακτική του “χαρτάκι με 3 ΜΟΝΟ TODOs για κάθε μέρα. το διαβάζουμε συνέχεια για να μη χάνουμε χρόνο σε “ασήμαντα” πράγματα. στο τέλος της μέρας πρέπει να έχουν γίνει τα 3″.

Τώρα το κάνω με πίνακα και μαρκαδόρο, το βράδυ πριν κοιμηθώ ή το πρωί στον καφέ, σχεδιάζω τα 3-4 πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να γίνουν σε μία μέρα. It works!

Δεν θα μιλήσω για εποχές παλιές – τέτοιες δεν έζησα. Γεννήθηκα σε έναν κόσμο που βιάζεται να φτάσει σε έναν άγνωστο προορισμό. Βιαζόταν να μεγαλώσει, να πετύχει, να κουνηθεί, να νομίσει ότι αφήνει πίσω του μια ιστορία βαριά και μια κληρονομία ανεκτίμητη. Σε ένα διάστημα που δημιουργούσαν ταινίες για να πείσουν αλλήλους ότι τα όνειρα είναι εφικτά ή να καταδικάσουν τα εμπόδια.

Έτσι και εγώ. Δεν μπορώ να κατηγορήσω κάτι που αγαπώ. Δεν απέκτησα ποτέ μου μια αλάνα για να μου θυμίζει φωνές. Ούτε όμως και ουλές, για ν αναπολώ παιδικές στιγμές. Μου έλειψε το υπόστεγο, όταν έβλεπα την βροχή πίσω από έναν γυάλινο τοίχο.

Δεν κατηγορώ όμως κάτι που αγαπώ. Όταν οι φίλου ήταν μακριά από ακτίνα βολής μιας μοναχικής μπάλας. Στις ψηφιακές μου συναντήσεις δεν ένιωσα ποτέ μόνος. Και πάντα υπήρχε το κινητό, ως μια σανίδα σωτηρίας των διαπροσωπικών μου σχέσεων.

Προσαρμόζομαι σε αυτό που αγαπώ. Δημιούργησα πολλά ενδιαφέροντα και εναλλασσόμουν σε αυτά. Άφηνα την στιγμή για ένα προγραμματισμένο αύριο. Δημιουργούσα λίγο, αλλά φανταζόμουν πολύ και έγινα καλός σκηνοθέτης.

Μου είναι αδύνατον να κατηγορήσω κάτι που αγαπώ. Μαζί με κοπέλες έτρεχα να μεγαλώσω. Βίωνα καταστάσεις και συνεπαιρνόμουν. Στραβοπατούσα χωρίς να δίνω σημασία σε μένα. Έκλεινα τα μάτια στις επιταγές του ανθρωπισμού και χαιρόμουν χαμένος στην ευχαρίστηση.

Ακόμα δεν μπορώ να κατηγορήσω κάτι που αγαπώ. Μεγάλωσα και κοιτώ πίσω. Νοσταλγώ τις στιγμές που δεν έζησα και κινηματογραφώ. Πλάθω έναν άλλο κόσμο κοιτώντας τον κενό χώρο μπροστά από τον, δικό μου πλέον, γυάλινο τοίχο. Και βλέπω και εγώ το δικό μου όνειρο.

Σε μια κοινωνία οικεία αυτοπροσδιορίζομαι. Αδυνατώ να κατηγορήσω κάτι που αγαπώ. Και εναγκαλίζοντάς το, επαναπροσδιορίζομαι.

Το καλοκαίρι αναμφισβήτητα είναι μια εποχή χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς.
Περίοδος για τρέλες και… “ότι θέλει προκύψει”.

Ανέκαθεν γελούσα με τους Βρετανούς τουρίστες που αφού τα κάνουν γυαλιά καρφιά με τις παλαβομάρες τους,
παραπονιούνται που ο νησιώτης σουβλατζής τους ξυλοφόρτωσε.
Επιπλέον οι Βρετανίδες πιτσιρίκες ασφαλίζουν την «αγνότητα» τους,
και με λίγα ποτά παραπάνω στο Χ ελληνικό νησί βγάζουν τις διακοπές τους δωρεάν.
Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.
ζάχαρη δηλαδή..

Η περίοδος χάριτος όμως τελείωσε!
Κομμένες οι τρέλες..

Απ’ ότι φαίνεται η Αγγλική κυβέρνηση θέλει να βάλει φρένο στην ευτυχία του Έλληνα γκρικ λόβερ,
με την παρακάτω καμπάνια.

Εγώ πάλι, γιατί είμαι σίγουρος ότι δεν θα βάλουνε καθόλου μυαλό;

Το πρώτο Anorak Festival έχει περάσει πλέον στην ιστορία..

Το Velvetnut team (ChrisO, Gozer, harilaos, Komimis, serkouliaris) έδωσε δυναμικά το «παρών» στην όμορφη πόλη της Καβάλας ξεκινώντας με έναν ομαδικό καφέ στο «Η Αλίκη έχει λάθος αγόρι» για ζέσταμα πριν ανηφορίσουμε προς το κάστρο.

Η διαδρομή μέχρι το κάστρο ήταν ενδιαφέρουσα για τους φίλους αρχιτέκτονες που ακολούθησαν το team στην εκδρομή, (και όχι μόνο), ενώ η θέα από το κάστρο προς τη θάλασσα μαγευτική καθώς ο ήλιος έδυε.

Ο αμφιθεατρικός χώρος του κάστρου μας άρεσε ιδιαίτερα, καθώς αράζαμε  παρεϊστικα παρακολουθώντας τα συγκροτήματα, ενώ η διάθεση ανέβαινε κατακόρυφα καθώς η ώρα περνούσε..

Λίγο οι μπύρες, λίγο τα πιο γνωστά συγκροτήματα που έβγαιναν σταδιακά στη σκηνή, λίγο η βραδινή δροσιά και το υπέροχο αεράκι μας έφτιαξαν την απόλυτη συναυλιακή διάθεση. Έτσι καταλήξαμε να χτυπιόμαστε ομαδικώς στους (indie?-alternative) ρυθμούς των Matisse, ενώ ο ηλεκτρονικός ήχος και η πολύ δυνατή  σκηνική παρουσία των Mikro λίγο αργότερα, μας άφησαν να περιμένουμε το υπέρτατο «κλείσιμο» του φεστιβάλ από τον Κ. Βήτα.

Έτσι λοιπόν ακόμα και όταν ξεκίνησε να ψιχαλίζει κανείς δεν κουνήθηκε από τη θέση του. (ευτυχώς σταμάτησε γρήγορα)

Δεν είχα ξαναδεί από κοντά Κ.Βήτα και το περίμενα εδώ και πολύ καιρό πως και πως.. Για να πω την αλήθεια είχα εδώ και μέρες αγωνία για το αν θα ήταν αντάξιο αυτού που περίμενα. Όχι απλά μου άρεσε, ..σε συνεπαίρνει. δεν νομίζω ότι αρκεί ένα post για να το εξηγήσεις.

..και εκεί λοιπόν που είχαμε χαθεί μέσα στο live ένα τεχνικό πρόβλημα με το ρεύμα ήρθε και τα χάλασε όλα.

Λέω: «Δεν μπορεί, δεν γίνεται να τον κόβουν έτσι στυγνά»

Οι γιαγιάδες από τις κοντινές πολυκατοικίες μάλλον είχαν διαφορετική άποψη, και το πρόβλημα δεν ήταν τεχνικό, αλλά η αστυνομία κατέβασε τους διακόπτες (λόγω φασαρίας;; ) και μας έστειλε άκλαυτους.. πάει και το party που περιμέναμε μετά τα live.

Πικρόγλυκη γεύση λοιπόν είχε το κλείσιμο του festival, με τον Κων/νο να παίζει acoustic και να υπόσχεται να επισκεφτεί την πόλη της Καβάλας ξανά.

Εν κατακλείδι, πολύ καλή πρώτη προσπάθεια από τους διοργανωτές παρά τα ορισμένα λάθη.

Ελπίζουμε το Anorak Festival να γίνει θεσμός.

Μας άρεσε πολύ η Καβάλα.

Δε θα πρεπε να μην προλαβάινεις να ακούσεις μουσική στην εξεταστική..

Δε γίνεται.
Προσπαθώ να διαβάσω ένα πολύ στρυφνό μάθημα, ώρες παιδεύομαι από το πρωί. Κάθε λίγο με ενοχλεί κάτι και σηκώνομαι. Δήθεν πεινάω, δήθεν τα κεράσια μου έπεσαν βαριά…

Δε φταίω εγώ, ούτε τα κεράσια. Το μάθημα είναι απλά χάος, αλλά πρέπει να διαβαστεί.

Παρατηρώ ότι κάθε λίγη ώρα σιγοτραγουδάω στο μυαλό μου και διαφορετικό τραγούδι. Μετά παρατηρώ ότι έχω μέρες να ακούσω μουσική…

Το θεωρώ απαράδεκτο και επιμελούμαι αμέσως (δικαιολογία έψαχνα να αφήσω το γραφείο πάλι…).

Πραγματικά ανακουφιστικά τα πρώτα 5 λεπτά.

Δε θα πρεπε να ακούς μουσική στην εξεταστική, αν αυτή σε κάνει να συνειδητοποιείς κακά πράγματα…

Μετά τα πρώτα λεπτά όμως αρχίζω να ακούω τα λόγια του τραγουδιού. Βυθίζομαι στην πολυθρόνα και στις ψευτο-σκέψεις που στην ουσία είναι ή καταλήγουν σε αναμνήσεις.

Κι απ’ αυτές βγαίνουν άλλες σκέψεις, πιο ενοχλητικές. Εκνευριστικές. Γιατί διαβάζω μόνος? Γιατί κοιμάμαι μόνος? Γιατί ζω μόνος? Ζω?

Χάος και εδώ..
Επιστρέφω στο πρώτο χάος, με τα Transistor και το Πυρίτιο…

Δε θα τα λύσουμε όλα μέσα στην εξεταστική…

ΥΓ: γιατρέ μήπως ακούω λάθος μουσική? Μάλαμας-Αλκίνοος-Αλεξίου

Είναι 7 το πρωί – μια γλυκιά μυρωδιά τσάι καραμέλα ενισχύει ένα άγρυπνο βράδυ και,

ενώ το ζεστό πρόγευμα περιμένει στο γραφείο,

απολαμβάνω το πιο όμορφο πρωινό στον κόσμο

χαζεύοντας τους πλάτανους να λικνίζονται στο φως.

Από σήμερα λοιπόν έχουμε μπει σε ένα δυναμικό πρόγραμμα εξεταστικής. Για μια ακόμα φορά είναι μια εξεταστική – εξπρές δυόμιση εβδομάδων, αλλά, ιδιαίτερα αν χρωστάς μαθήματα όπως εγώ, έντονης ενασχόλησης. Πάντα μπαίνω στο δίλημμα να σκεφτώ αν μία τέτοια εξεταστική είναι καλύτερη από μία αντίστοιχη του ενός μηνός, αλλά με τα ωράρια που έχω, καταλήγω ότι, εκτός από ανελέητα ψυχοφθόρα, θα με οδηγούσε και σε ένα νοσοκομείο ανά 4 μήνες. Οπότε, όχι.

Παραδόξως, πάντως, σε κάθε εξεταστική γράφω περισσότερο απ’ ότι συνήθως. Με πιάνουν – πώς το λένε – καλλιτεχνικές ανησυχίες. Ή, απλά, κάνω τα πάντα για να αποφύγω το βιβλίο. Λέω το, γιατί συνήθως καταλήγω να διαβάζω άλλα βιβλία, που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που δίνω.

Ή βλέπω ντοκιμαντέρ. Αυτά και αν έχουν την τιμητική τους – αρκεί να έχουν συνάφεια με το αγαπημένο μου θέμα, την πολιτική. Πάντα πέφτει πολύ πολιτική ανάλυση στις εξεταστικές, και τώρα που είχαμε και ευρωεκλογές, ποιος το σώζει!

Ή ακούω πολύ μουσική. Πολύ Thelonious Monk. Πάρα πολύ. Κάθε φορά όλα τα άλμπουμ σε repeat. Ιδού και ένα δείγμα:

Καλή μας αρχή, συνέχεια, αντοχή και επιτυχία λοιπόν!

« Older Entries