Archive for October, 2009

Πως μαθαίνεις σε παιδιά να μην είναι ρατσιστές; Μια καθηγήτρια διαπίστωσε ότι η θεωρία δεν αρκεί και βάζει ένα “πείραμα” στην τάξη…

Ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ (αν δεν έχετε χρόνο, δείτε μόνο τα πρώτα 5-10 λεπτά θα σας τραβήξει το ενδιαφέρον):

[via TVXS.gr]

Να τι λείπει από την ελληνική μας καθημερινότητα.

το να έχεις δεκάδες ρούχα ενώ δεν πρόκειται να τα φορέσεις. το να βγαίνεις με παρέες ελπίζοντας να περάσεις καλά. το να πηγαίνεις παντού με το αμάξι σου και να βρίσκεις πάρκινγκ. το να έχεις χίλιες-δυο δραστηριότητες που δεν πρόκειται ποτέ να κάνεις. το να προσεύχεσαι να γίνουν όλα από μόνα τους. το να φορτώνεις όλα τα προβλήματα στον διπλανό σου. το να περιμένεις από τον άλλον να ερωτευτεί χωρίς εσένα.

άμεση είναι η συσχέτιση του Ρεαλισμού της ποίησης και της λογοτεχνίας. όπως οι συγγραφείς τότε αποφάσισαν να κόψουν τον ρομαντισμό και τα ιδεώδη, έτσι και εμείς τα έχουμε δεδομένα στις σκέψεις μας. (ειρωνία)

θες να είσαι ρεαλιστής. στο επιβάλλει ως μέσο επιβίωσης η κοινωνία. τα καταφέρνεις;

η απουσία (αδυναμία) του ρεαλισμού στη ζωή των ανθρώπων είναι βασικό αίτιο δυστυχίας και καταστρέφει την ψυχολογία του. συνδέεται με τον καταναλωτισμό, την κοινωνική επιβολή, τις άμετρες φιλοδοξίες. πολλά προβλήματα που έχετε σχετίζονται με αυτή.

τέτοιου είδους σκέψεις πρέπει να περικοπούν από την καθημερινότητα. ανησυχίες όπως οι παραπάνω είναι μηδαμινές. είναι τόσο δύσκολο να γυρίσεις την πλάτη (το μυαλό);

ασχολήσου με αυτά που θα σε βοηθήσουν να πας μπροστά.

Με αφορμή τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 27/10 έξω από αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής, αναρωτιέμαι που πραγματικά οδεύει αυτός ο τόπος.

Πριν από μερικές μέρες προηγήθηκαν δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος προσπαθεί με τους γνωστούς -πλέον- τρόπους του, να ξεσηκώσει τα πλήθη.
Όσοι άκουσαν/διάβασαν τα λεγόμενα του, θεωρώ πως αντιλαμβάνονται ακριβώς τι εννοώ.
Άλλωστε είναι γεγονός πλέον, ότι αντίστοιχοι με τον Τσίπρα, άνθρωποι της πολιτικής ζωής , έχουν ανακαλύψει ένα “κουμπί”, το οποίο επιχειρούν να πατήσουν με στόχο πάντα την προβολή τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ατάκες του τύπου: “Πλησιάζει ο Δεκέμβριος”, “Κλείνουμε ένα χρόνο από τον θάνατο του Αλέξανδρου”, “Το πλήθος κουβαλάει οργή μέσα του”, κλπ, παραπέμπουν ακριβώς σε αυτή την τακτική.

Δεν θα σταθώ στις δηλώσεις του συγκεκριμένου ανθρώπου, αλλά θα επεκταθώ στο λόγο της ύπαρξης αυτού του post· Πριν από μία μέρα 2 μοτοσυκλετιστές “θέρισαν” το αστυνομικό τμήμα Αγίας Παρασκευής με Καλάζνικοφ. Τραυματίστηκαν 6 αστυνομικοί, εκ των οποίων οι 2 βρίσκονται (την ώρα που γράφεται αυτό το post) σε κρίσιμη κατάσταση.
Η επίθεση έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια αλλαγής της βάρδιας, με αποτέλεσμα οι wannabe τρομοκράτες να πετύχουν τον στόχο τους.
Αποδιοπομπαίοι τράγοι; Εξιλαστήρια θύματα;
Όπως θέλετε, θέστε το.

Πού θέλω να καταλήξω με όλα αυτά;

Δεν σας κάνουν εντύπωση όλες αυτές οι φωνές που ακούγονται κατά καιρούς, από πολιτικούς, τηλεοπτικούς ψυχολόγους, παρουσιαστές και δημοσιογράφους-φημολόγους-”οραματιστές”;
Δεν σας παραξενεύει έστω και στο ελάχιστο η προσπάθεια δημιουργίας “καταστάσεων” κυριολεκτικά από το πουθενά;
Αν προσπαθήσει κανείς να βάλει σε μια τάξη τα γεγονότα των τελευταίων μηνών, θα αντιληφθεί εύκολα, ότι είναι πολύ συγκεκριμένα τα ζητήματα που απασχολούν την καθημερινότητά μας.
Για έναν ολόκληρο μήνα ήμασταν όλοι απασχολημένοι με τις εκλογές, και ΞΑΦΝΙΚΑ αρχίζουν μικρο-ιστορίες με την αστυνομία…ώσπου ξαφνικά σκάει η βόμβα στις 27/10.
Δεν θέλω να κατευθύνω σκέψεις, αλλά προσπαθώ να βάλω μια τάξη και στο δικό μου μυαλό.
Ο Έλληνας, ανέκαθεν “γούσταρε”-”γουστάρει” να ασχολείται με κάτι, και είναι πολύ εύκολο να βρει αυτό το “κάτι”.
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Στο κάτω-κάτω, οι “μπάτσοι”, οι κακοί δικαστές, οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, και γενικότερα οι γύρω μας, φταίνε για όλα.
Adios
x

G.Sam

Καλησπέρα από τη Λωζάνη!

Σας παρουσιάζω έναν απ’ τους μεγαλύτερους φωτογράφους του 21ου αιώνα, τον Robert Frank, και την πιο γνωστή του φωτογραφική συλλογή, “The Americans”. Πρόκειται για τις φωτογραφίες που τράβηξε στη διάρκεια ενός “road trip” που κράτησε 2 χρόνια, με στάσεις στη πλειοψηφία των πολιτειών της Αμερικής. Τράβηξε 28’000 φωτογραφίες, από τις οποίες τελικά συμπεριέλαβε στη συλλογή μόνο τις 83.

Χαρακτηριστικό των φωτογραφιών του Frank είναι η δυσαρέσκειά του με την Αμερικανική κοινωνία και κυρίως τους γρήγορους και συχνά απάνθρωπους ρυθμούς της ζωής της. Σε αυτό συνέβαλε και το γεγονός ότι οι εκδότες του, συχνά λογοέκριναν το έργο του, κάτι που φυσικά τον καταπίεζε και τον έστρεφε ακόμα περισσότερο στο να “στοχοποιεί” το  American Dream με την κάμερα του.

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Frank υπήρξε εξαιρετικά “τυχερός” στην πορεία του ως φωτογράφος-από πολύ νωρίς γνώρισε ιερά τέρατα της φωτογραφίας όπως ο Edward Steichen, συνεργάστηκε με πασίγνωστα περιοδικά (Harper’s Bazaar), ήταν κάτοχος μιας υποτροφίας από το Guggenheim Memorial Foundation, και ήταν φίλος με πολλούς καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους και ο αγαπημένος των Αμερικανών της εποχής Jack Kerouac  o οποίος προλόγισε και το “The Americans.”

Ορίστε μερικές φωτογραφίες από την συλλογή:

Θα ακολουθήσουν και άλλα ποστ περί φωτογραφίας ^_^

Au revoir!

via tvxs

Πόσες φορές έχετε πει ότι πρέπει να κάνετε κάτι πριν φύγετε από το σπίτι και απλώς το ξεχάσατε; Τέρμα πια! Κάποιος έξυπνος designer πήρε το κλασσικό χαρτί που κρέμεται από τα χερούλια (doorhannger) που υπάρχει στα ξενοδοχεία και το προσάρμοσε γι’ αυτή ακριβώς τη δουλεία. Πόσο καλές είναι οι έξυπνες και ωραίες λύσεις…

Δείτε εδώ [via Lifehacker]

Ξυπνάς το πρωί και τι κάνεις; Κάνεις μισή ώρα ώσπου να σηκωθείς από το κρεβάτι και να αρχίσεις να ετοιμάζεσαι για να πας στη σχολή. Μπαίνεις στο μάθημα με μια μικρή καθυστέρηση (δεν σε νοιάζει και πολύ γιατί ο καθηγητής σου έχει αργήσει πιο πολύ από εσένα (ποιος σου είπε ότι και  αυτόν το νοιάζει;)) Παρακολουθείς το μάθημα και μετά από ώρες κούρασης βγαίνεις. Κατεβαίνεις τις σκάλες της σχολής με ένα αέρα ευχαρίστησης που σε κάνει να νιώθεις σαν να είσαι ένα καναρίνι που μόλις απελευθερώθηκε από το κλουβί του. Και τι κάνεις τώρα που απελευθερώθηκες; Το μόνο σίγουρο είναι ότι δε σκέφτεσαι να πετάξεις μακριά. Αντιθέτως, έχεις να πετάξεις πολύ γρήγορα σε ένα μέρος όπου θα βρεις κάτι για να “τσιμπήσεις”, και οικειοθελώς να μπεις σε ένα άλλο κλουβί. Σε αυτό το κλουβί όμως δεν μιλάς την ίδια γλώσσα που μιλούσες στο πρώτο, λες και δεν είναι από αυτή τη χώρα. Λες και έχει έρθει από άλλο κόσμο. Είναι μια ξένη γλώσσα που εσύ επέλεξες για να μάθεις. Λες ότι είναι πιθανό ότι θα σου χρειαστεί στο μέλλον. Είναι πιθανό. Μετά τις επιστήμες και τις ξένες γλώσσες, το πρόγραμμά συνήθως περιλαμβάνει και μια σύντομη πτήση σε τόπο αναψυχής όπου, μαζί με άλλα καναρίνια, ασχολείσαι με κάποιο άθλημα ή κάποιο μουσικό όργανο, το οποίο σε ανακουφίζει και σε βοηθά να ξεκουράσεις το νου σου από τη πίεση όλης της μέρας. Είναι μονάχα αυτά; Εκτός από σπουδές, μαθήματα, ξένες γλώσσες και αθλήματα η καθημερινότητά σου περιλαμβάνει και άλλες χίλιες και δύο ασχολίες, όπως η ατομική καθαριότητα, ψώνια, κ.α. που δεν μπορείς να καταγράψεις. Και αναρωτιόμαστε όλοι τώρα: Τελικά, πόσο ελεύθερο χρόνο έχουμε καθημερινά. Πόσο χρόνο μπορούμε καθημερινά να διαθέσουμε για τους φίλους μας, φίλο/φίλη, χόμπι και άλλες ασχολίες;

 Loading ...

Με την άμμο της κέρδισε την πρώτη θέση στο “Ουκρανία έχεις Ταλέντο” και συγκίνησε τους συμπατριώτες της.

Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στο show, κέρδισε το κοινό με το ταλέντο της. Δεν ήταν μόνο η επιδεξιότητά της με την άμμο· οι πανέμορφες εικόνες που δημιουργούσε το όμορφο αυτό κορίτσι, άγγιξαν πραγματικά την καρδιά του κοινού.

Στο βίντεο που ακολουθεί παρουσιάζεται αλληγορικά η ιστορία της χώρας στο διάστημα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Από την ειρήνη και την γαλήνη (ζευγάρι στο παγκάκι κάτω από τον έναστρο ουρανό), περνάει στη Γερμανική εισβολή και τους βομβαρδισμούς που σπέρνουν τη θλίψη. Η πρόσκαιρη χαρά που έρχεται για τη γυναίκα-χώρα, το μωρό, δεν θα κρατήσει για πολύ όμως, καθώς ο όλεθρος του πολέμου θα την μετατρέψει σε χήρα. Το βίντεο τελειώνει με την εικόνα του μνημείου του άγνωστου στρατιώτη της Ουκρανίας.

Η νεαρή Kseniya κέρδισε το πρώτο βραβείο του παιχνιδιού και επέστρεψε στην κανονική της ζωή στην Κριμαία.

Πραγματικά εντυπωσιακό.

Στην αρχή ίσως ξαφνιάζει αλλά όπως πολλά άλλα πράγματα μόλις κάτσεις και σκεφτείς λίγο ψύχραιμα και μεθοδικά συνειδητοποιείς ότι είναι αλήθεια.  Στο ομώνυμο με τον τίτλο του post βιβλίο ο Robert Fulghum εξηγεί μέσα από διάφορες μικρές καθημερινές ιστορίες το πόσο επαρκείς θα μπορούσαν να είναι οι γνώσεις ενός νηπίου για να ζήσει όχι μόνο αυτό (και σαν ενήλικας) αλλά και οι γύρω του καλύτερα.

Ακολουθεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται:

Το ερώτημα που γεννάται λοιπόν είναι: Μήπως τελικά οι άνθρωποι αποκτούν από νωρίς όλες τις γνώσεις που χρειάζονται για να ζήσουν μια όμορφη/γεμάτη/ονειρεμένη ζωή και τελικά το μόνο που καταφέρνουν είναι να αποτυγχάνουν σε αυτό ολόκληρη τη ζωή τους;

Αλήθεια πόσο πιο ωραίος θα μπορούσε να είναι ο κόσμος και η καθημερινότητά μας αν ακολουθούσαμε τα λογικά, τα αυτονόητα, αυτά που όπως προκύπτει γνωρίζαμε εξ αρχής;

Δεν έχω καταφέρει ακόμα να διαβάσω όλο το βιβλίο, ίσως δε θέλω να δω που καταλήγει η σκέψη του συγγραφέα για να δίνω τη δικιά μου ερμηνεία, ίσως απλά βαριέμαι να διαβάσω παρακάτω, ίσως θέλω να ξέρω ότι έχω κάτι ενδιαφέρον να διαβάσω όποτε το θελήσω.

Σας το συνιστώ πάραυτα, και μην ξεχνάτε:

“Warm cookies and cold milk are good for you”  ;)

Φωτογραφίες τραβάμε όλοι μας.  Συνήθως ο περισσότερος κόσμος αποθανατίζει τις στιγμές που σε αυτόν προσφέρουν ευχαρίστηση και διασκέδαση. Τέτοιες στιγμές είναι συνήθως κάποιοι έξοδοι με φίλους ή κάποιες εκδρομές αλλά και στιγμές της απλής καθημερινότητας. Ωστόσο καθώς πολλές από τις στιγμές αυτές μπορεί να μοιάζουν μεταξύ τους τελικά ο σκοπός της φωτογράφησης χάνεται γιατί τελικά ο μόνος τρόπος για να ξεχωρίσουμε τις φωτογραφίες είναι από τις ημερομηνίες τις οποίες τραβήχτηκαν. Δηλαδή χάνουν την διαφορετικότητα τους και σταματούν πλέον να αντιπροσωπεύουν την μοναδικότητα της στιγμής που θέλαμε να αποθανατίσουμε (πράγμα που μπορεί να δει κανείς πολύ εύκολα στο facebook). Έτσι υπάρχουν κάποιοι τρόποι για να επαναφέρει κανείς την μοναδικότητα στις φωτογραφίες του.   Ένας απ’ αυτούς είναι εστιάζοντας σε ένα συγκεκριμένο μέρος του τοπίου π.χ στο background ή το foreground της φωτογραφίας, δίνοντας ένα διαφορετικό τόνο στην κάθε λήψη! Αυτό είναι ίσως το πιο απλό tip για ξεχωριστές φωτογραφίες. Θα ακολουθήσουν και άλλα σε επόμενα posts!

« Older Entries