Archive for the ‘αλήθεια’ tag

No more Happy Endings Please

Important!  Note to readers: Ακολουθούν  spoilers των ταινιών WALL-E, Click και Avatar.  Συνεχίστε την ανάγνωση με δική σας ευθύνη

First things first: Καλή χρονιά, να έχετε την υγειά σας και να περνάτε καλά!  Το άρθρο αυτό το είχα αφήσει χωμένο στο (ηλεκτρονικό) συρτάρι.  Είχα όμως την περιέργεια να δω τις καινούριες τεχνικές 3D στο σινεμά οπότε πήγα και είδα το Avatar. Και επειδή Έλληνες είμαστε και κρύβουμε μέσα μας προπονητές και κριτικούς ανοίγω παρένθεση για γενικά σχόλια.

(Avatar: Το καλύτερο στοιχείο της ταινίας ήταν το soundtrack του James Horner το οποίο μάλιστα δεν αναδεικνύεται όσο του αξίζει στην ταινία.  Ωραίο το 3D και αφορμή για μελέτη μετά την ταινία.

WALL-E: Λάτρεψα περισσότερο από όλα το πρώτο μισάωρο περίπου όπου το συμπαθητικό ρομπότ μας συστήνεται μέσω της καθημερινότητάς του, με τρόπο ανάλογο ηθοποιών του βωβού.

Click:  Ας μην κρυβόμαστε: ποιός δεν έλιωσε με το σκύλο και την πάπια;  Τίποτα ιδιαίτερο κατά τα άλλα, κλασσικός Adam Sandler.)

Και τώρα που τελειώσαμε με τα πρώτα πάμε στο κυρίως:

Βλέποντας το Avatar ένιωσα σε ένα σημείο πως στα επόμενα δευτερόλεπτα θα απογοητευόμουν, για τον ίδιο λόγο που δε λάτρεψα τις άλλες ταινίες.  Τι κοινό έχουν οι ταινίες αυτές μεταξύ τους;  Θα ήταν πολύ καλύτερες αν τελείωναν λίγα λεπτά νωρίτερα!

Ας αφήσουμε την προβλεψιμότητα στην άκρη, για να μην ξεφύγουμε τελείως σε έκταση, και ας πιάσουμε το πως φτάνει η υπόθεση της κάθε ταινίας στο σημείο αυτό.  Το σημείο της ανατροπής, του ηρωισμού, του μεγαλείου, του ψυχικού σθένους του ανθρώπου, και, και, και…

Πώς φτάνουμε εκεί λοιπόν: Στο Click ένας οικογενειάρχης βρίσκει ένα τρόπο να περνάει τις “βαρετές” στιγμές της ζωής του, διαλύοντας την οικογένειά του και χάνοντας το μεγάλωμα των παιδιών του.  Συνειδητοποιεί το λάθος του λίγα λεπτά πριν ξεψυχήσει έχοντας χάσει τα πάντα(peak 1).  Στα άλλα 2 οδηγούμαστε λόγω της αδιαφορίας των ανθρώπων για τη γη.  Στο WALL-E οι άνθρωποι αντιδρούν εγκαταλείποντας τον πλανήτη με ένα πολυτελές διαστημικό σκάφος-κρουαζιερόπλοιο, ενώ ο ήρωας της ταινίας τους πείθει με πείσμα και αυτοθυσία να επιστρέψουν στη γη που παρουσιάζει συμπτώματα βελτίωσης.  Χρησιμοποιώντας ανταλλακτικά το ρομπότ-ήρωας λειτουργεί και πάλι φτάνοντας στη γη, αλλά χάνει από τη μνήμη του όσα συνέβησαν μέχρι να επιστρέψουν οι άνθρωποι(peak 2).  Στο Avatar οι άνθρωποι παίζουν πιο επιθετικά, αποικώντας άλλους πλανήτες από τους οποίους ξεζουμίζουν πολύτιμα ορυκτά σκοτώνοντας τη ντόπια φυλή για να το επιτύχουν.  Peak 3:Μετά από μία σχεδόν ολοκληρωτικά καταστροφική επιδρομή των ανθρώπων, οι ντόπιοι μαζί με ένα γήινο σύμμαχο έχουν υποχωρήσει στο “ναό” τους περιμένοντας το τέλος τους.

Για να μη μείνω άλλο σε περιγραφές, ας πούμε απλά πως οι ταινίες αυτές τελειώνουν όπως ακριβώς θα θέλατε να τελειώσουν.    Ναι γνωρίζω σε τι κοινό αναφέρονται αυτές οι ταινίες.  Όχι δεν είμαι αντίθετος  στα μηνύματα που θέλουν να περάσουν: συντροφικότητα/μοναξιά, οικολογική συνείδηση, ενδιαφέρον για την οικογένεια…  Θεωρώ όμως μέγιστο λάθος το να θυσιάζονται τα πάντα για την επίτευξη του ωραίου τέλους.  Κακά τα ψέματα: είμαστε εθισμένοι στα happy endings, ίσως επειδή έτσι συνηθίσαμε, ίσως επειδή θεωρούμε τις ζωές μας αρκετά άθλιες ώστε να αναζητούμε τη χαρά στις ζωές φανταστικών προσωπικοτήτων.  Και βλέποντας συνεχώς στην οθόνη/πανί σινεμά/υγρούς κρυστάλλους τα πάντα να καταλήγουν καλά μας κάνει ακόμα χειρότερους και ράθυμους.  Αν είναι έτσι τουλάχιστον ας παρουσιάζεται συχνά και η άλλη πλευρά, η γη να καταστρέφεται και η ανθρωπότητα να τελειώνει μαζί της, ο πολύτιμος χρόνος-δρομέας που παίρνει τις στιγμές μαζί του και δε δίνει δεύτερες ευκαιρίες.    Είναι λυπηρό πως αυτό που μας τραβάει στις ταινίες αυτές είναι ότι ζούμε ευχάριστα συναισθήματα που θα έπρεπε να γεμίζουν τη μέρα μας μέσα από τις ζωές άλλων, και αυτό που μας μένει τελικά είναι η ψευδαίσθηση πως ότι κακό συμβεί στη ζωή μας θα καταφέρουμε – ως εκ θαύματος – να το αντιμετωπίσουμε.  Όχι μόνο αφαιρείται όλη η τραγικότητα που έχει στηθεί τόση ώρα στην ταινία  αλλά χάνεται ουσιαστικά και το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει το σενάριο.

Το ξέρω πως γενικά ψειρίζω πράγματα που φαίνονται απλά και αδιάφορα αλλά αυτός είναι ο τρόπος που αμφισβητώ και καταλήγω να κρίνω το περιβάλλον μου.  Όπως προείπα αυτό που με εξιτάρει περισσότερο είναι η σκέψη του πόσο περισσότερο θα μου άρεσαν κάποιες ταινίες αν απλά τελείωναν αυτά τα ελάχιστα λεπτά νωρίτερα.  Αν ακολουθούσαν τους κανόνες του κόσμου μας όπου υπάρχουν τριβές και απώλειες, όπου τίποτα δε μπορεί να κερδηθεί χωρίς να χαθεί κάτι άλλο στην πορεία.

Paul Mour

During my vacation, έκανα τρία μαθήματα χορού, και νομίζω ότι μπαίνω σε νέα εποχή..

Είναι πολλά τα εντυπωσιακά όταν χορεύεις, αλλά αυτό θα το συζητήσουμε ίσως άλλη στιγμή. Τώρα απλά ελπίζω να βρω κάτι καλό back home..

Το θέμα σήμερα είναι άλλο: Paul Mour, το γνωστό αστείο όνομα σκάφους πολυτελείας, που παραπέμπει στο “πουλάω μούρη” ή κάπως έτσι..

Ένας καθηγητής μου (μαθηματικός, απ’τους καλούς) έλεγε ότι οι γυναίκες κάνουν παρέα με αυτούς που μιλάν πολύ, αλλά τελικά ζουν με αυτούς που μιλάν λίγο..

Τελικά μάλλον δε γίνεται ακριβώς έτσι. Βλέπω όποιον πουλάει μούρη να πηγαίνει μπροστά, ενώ αυτοί που μιλούν για ουσία μένουν μόνοι. Τολμώ να βάλω και τον εαυτό μου στους δεύτερους..

Είναι τραγικό, να βλέπεις ότι όσο κι αν συνειδητά όλοι ψάχνουν ουσία, τελικά μαγεύονται ΜΟΝΟ απο τα επικοινωνιακά τρικ.
Δεν έχει σημασία τι είσαι, παρά μόνο τι φαίνεσαι. And nothing else matters. Πολλές φορές ακόμα και η πιο εξόφθαλμη επίδειξη μαγεύει και την πιο σκεπτόμενη κοπέλα. (τώρα εγώ φταίω αν την πω γκόμενα?)

Πίκρα μέγιστη..

Και το μεγάλο ερώτημα: να ξεπουληθώ? Να αλλάξω τακτική? Ξέρω, οι φίλοι θα σπεύσουν να μου πουν ότι δεν είναι ξεπούλημα να ακουμπήσεις το κλειδί του αυτοκινήτου στο τραπέζι, αλλά για μένα είναι το απόλυτο, το οριστικό, το υπέρτατο ξεπούλημα.

Πίκρα.

Χρειάζομαι κάποιον να μου κάνει marketing. Το βρίσκω ανούσιο να ασχοληθώ ο ίδιος με αυτό. Κάτι σα σνομπισμό: “Δε θα ασχοληθώ με αυτά τα πεζά και ταπεινά πράγματα. Θα επενδύσω τον ίδιο χρόνο σε κάτι πιο ουσιαστικό”

Και έτσι μένουμε μόνοι…

Η Αλήθεια για τα Facebook Applications

Κατά καιρούς ψάχνω τις διάφορες μπερδευτικές και κρυμμένες ρυθμίσεις ασφαλείας του Facebook και ανακαλύπτω ότι ό,τι υποπτευόμαστε για την διακίνιση πληροφοριών όντως ισχύει και με το παραπάνω.

Όχι όμως ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’αυτό. Άλλωστε το Facebook μετά τον τελευταίο ντόρο ανησυχίας των χρηστών του έχει αρχίσει να προσέχει πολύ.

Αντιγράφω τις εξής σειρές:

“When a friend of yours allows an application to access their information, that application may also access any information about you that your friend can already see. You can use the controls on this page to limit what types of information your friends can see about you through applications. Please note that this is only for applications you do not use yourself.”

Δείτε και το screenshot:

Ναι αυτή η εικόνα είναι παρμένη απ’το Facebook και πολύ σίγουρα δεν την έχεις δει πουθενά. Με λίγα λόγια λέει ότι τα Applications του Facebook όχι μόνο έχουν πρόσβαση σε ό,τι πληροφορία “θεωρούν απαραίτητη” από το προφίλ σου..αλλά έχουν πρόσβαση και σε ό,τι πληροφορία θέλουν/τους επιτρέπουν όλοι οι φίλοι σου.

Δηλαδή και εγώ και εσύ και ο καθένας που δεν φταίει σε τίποτα, απλά επειδή έχει “ανήσυχους” φίλους με πολλές εφαρμογές, τελικά καταλήγει να μην αποκρύπτει τίποτα σε οποιονδήποτε επίδοξο.

Μήπως τώρα αρχίζει να παίρνει νόημα η φασαρία και το κάψιμο με τις άπειρες εφαρμογές και Quiz του Facebook;

Μην ανησυχείς όμως μπορείς να κάνεις τις απαραίτητες ρυθμίσεις για να το αποτρέψεις απλά πηγαίνοντας στα Settings>Privacy Settings>Applications.

Το Πολιτικό Σύστημα και η (Απόλυτη) Αλήθεια

Φοιτητικές εκλογές χθες… Ένα πανυγηράκι στημένο από τις παρατάξεις. Κλασσική εικόνα:  Ο καθένας λέει ότι ο άλλος είναι λάθος/ βλάκας κοκ και φυσικά το αντίστροφο… Τελικά υπάρχει κάποιος που να έχει δίκιο;

Όχι… Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η πολιτική άποψη του καθένα έχει άμεση σχέση με τους στόχους που έχει θέσει στη ζωή του και τις εμπειρίες του.  Για παράδειγμα κάποιος που δεν έχει καμία “όρεξη” να ανοίξει δικιά του επιχείρηση και να ρισκάρει υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να κατακρίνει τις επιχειρήσεις και να θέλει να γίνουν όλα κρατικά, για παράδειγμα… Ή κάποιος που αισθάνεται ανασφαλής να θέλει πιο δραστικά μέτρα από την αστυνομία κοκ.

Τα διάφορα πολιτικά συστήματα

Επομένως, οι πολιτικές διαφωνίες για το “σύστημα” είναι τελικά υπαρκτές σε μια σωστή δημοκρατία ή η εμφάνιση τους είναι η αδυναμία της δημοκρατίας να δώσει σε όλους τα ίδια ερεθίσματα/ δικαιώματα/ ευκαιρίες;