Archive for the ‘ασφάλεια’ tag

Περί νόμων και ανυπακοής…

Με αφορμή άρθρο του Σπύρου Σαρανταένα (really? is that your real name?), ξεκίνησα να γράφω μία απάντηση που κατέληξε σε ολοκληρωμένη άποψη. Την παραθέτω εδώ (και του την κοινοποιώ παράλληλα, καθώς το cityportal δεν έχει comments).

Το αρχικό άρθρο εδώ.

Αγαπητέ Σπύρο, η λογική του “γιατί να μην πατήσω τη διπλή γραμμή, αφού δεν έρχεται κανείς και είναι ασφαλές” κρύβει μία ολόκληρη νοοτροπία. Μπαίνεις στη διαδικασία να κρίνεις εξαρχής και να αξιολογήσεις μία κατάσταση, για την οποία η πολιτεία έχει πάρει ήδη μία απόφαση.

Σου αφήνεται το περιθώριο να επιλέξεις σύμφωνα με τα δικά σου κριτήρια τι είναι επικίνδυνο, παράνομο κλπ. Μπορεί εσύ να κάνεις πάντα τις “σωστές” επιλογές, αλλά δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι όλοι θα τα καταφέρουν το ίδιο καλά. Σε μία ιδανική πολιτεία θα γινόταν, στην πραγματικότητα όμως χρειαζόμαστε κάποιους κανόνες για τους “βλάκες”. Ο πνευματικά αδύναμος δε μπορεί να κρίνει πότε είναι ασφαλές να περάσει το δρόμο, οπότε η πολιτεία του εγγυάται ότι όποτε βλέπει πράσινο φανάρι ο δρόμος θα είναι ελεύθερος και ασφαλής.

Κάποιοι έχουν τη δυνατότητα να δουν πέρα από το νόμο. Να δουν τις ανάγκες από τις οποίες δημιουργήθηκαν οι νόμοι, και να καταλάβουν την ουσία τους. Αυτοί ξέρουν απόλυτα γιατί φτιάχτηκε ο νόμος, και συχνά καταλαβαίνουν ότι αυτός δε χρειάζεται (πχ στις 3πμ τα ξημερώματα, σε ένα άδειο σταυροδρόμι, περιμένεις 2 λεπτά σε κόκκινο φανάρι).

Εσύ είσαι ένας από αυτούς στην προκειμένη περίπτωση. Ακόμα όμως κι αν τα καταλαβαίνεις όλα αυτά, δε μπορεί να σου επιτραπεί να παρακάμψεις το νόμο, στην περίπτωση που βλέπεις ότι σε καθυστερεί χωρίς λόγο (το κόκκινο φανάρι παραπάνω). Γιατί?

Πολύ απλά γιατί μπορεί κάποιος άλλος που νομίζει ότι γνωρίζει και καταλαβαίνει όπως εσύ, ενώ πλανάται, να κρίνει λάθος, γιατί δε θα έχει την καθολική εικόνα που έχεις εσύ. Θα παρακάμψει το νόμο επειδή νόμιζε ότι δεν υπήρχε νόημα, και θα δημιουργήσει ζημιά. Αυτόν προσπαθούμε να περιορίσουμε όταν μιλάμε για απόλυτη υπακοή στο νόμο για όλους.

Σίγουρα το παραπάνω μοντέλο δε γίνεται να εφαρμοστεί απόλυτα στην Ελλάδα, ακόμα. Αλλά αν δεν το στηρίξουμε, δε θα εφαρμοστεί ποτέ. Αν δεν το πιστέψουμε και δεν το περιφρουρήσουμε (όπως κάνω εγώ τώρα) θα μείνουμε έτσι μια ζωή..

Επίσης, σίγουρα μας αποβλακώνει. Το ξέρω, το βλέπω. Αλλά νομίζω ότι είναι εν μέρει η μόνη λύση για να μπορούμε να επιβιώσουμε σε μία πολύπλοκη κοινωνία/πόλη, και πρέπει να εφαρμοστεί ως ένα σημείο. Να βρούμε άλλους τρόπους να εξασκήσουμε την ευρηματικότητα μας, ας μην την εξαντλούμε σε ελιγμούς γύρω από κακοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα…

Το αρχικό άρθρο εδώ.

112

Ρίξτε μία ματιά, για όσους δεν το ξέρουν..

“Ο πανευρωπαϊκός αριθμός εκτάκτου ανάγκης είναι το 112 που είναι ενιαίος για Αστυνομία, Ασθενοφόρο ή Πυροσβεστική και αντικαθιστά όλους τους αριθμούς που χρησιμοποιούσαμε μέχρι σήμερα.

Ελλιπής φαίνεται να είναι η ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών σχετικά με τον πανευρωπαϊκό αριθμό 112, την υπηρεσία εκτάκτου ανάγκης (αστυνομία, ασθενοφόρο, πυροσβεστική), σύμφωνα με έρευνα της Εurostat που δόθηκε “σήμερα” στη δημοσιότητα. Βάσει των στοιχείων της έρευνας, στην Ελλάδα, μόνο το 4% των πολιτών γνωρίζει ότι το 112 καλεί τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης από οποιοδήποτε σημείο της ΕΕ, ενώ μόνο το 1% έχει χρησιμοποιήσει τον αριθμό αυτό.

Η κλήση του αριθμού 112, είτε από σταθερό, είτε από κινητό τηλέφωνο, είναι δωρεάν, ενώ ιδιαίτερα σημαντική θεωρείται η δυνατότητα εντοπισμού της θέσης του καλούντος. Η λειτουργία αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική για όσους ταξιδεύουν στο εξωτερικό και δεν γνωρίζουν την ακριβή θέση του ατυχήματος.”

Πεζοί: Νενικήκαμεν!

Χοροπηδάμε από τη χαρά μας οι (αγωνιζόμενοι) πεζοί. Για πρώτη φορά δικαστήριο δικαίωσε πεζό που αναγκάστηκε να κατέβει στο πεζοδρόμιο λόγω παρκαρισμένου. Αποζημίωση 600 ευρώ παρακαλώ.

Εντάξει, μπορεί να φαντάζει αυτονόητο το “παράνομα παρκαρισμένο αυτοκίνητο => δίκιο στον πεζό”, αφού το λένε οι νόμοι, αλλά στην πράξη σπάνια τιμάται!

Ίσως να βοήθησε και η πίεση που ασκήθηκε από τη γιαγιά και την εγγονή που σκοτώθηκαν (“δολοφονήθηκαν” ίσως) από αυτοκίνητο όταν αναγκάστηκαν να κατέβουν στο δρόμο λόγω παράνομα παρκαρισμένου.

Ήταν τραγικό όταν το ακούσαμε, αλλά η χθεσινή απόφαση ξυπνάει νέες ελπίδες.

Εμείς συνεχίζουμε να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας/σας ως πεζοί. Μέσω της “Ένωσης για τα δικαιώματα των πεζών” και των Streetpanthers, κολλάμε αυτοκόλλητα, αφήνουμε φυλλάδια και καβαλάμε και κανένα καπό αν χρειαστεί! Αν βρίσκεστε εκδιωγμένοι από τον πεζο-δρόμο σας μην το καταπίνετε, κάντε κάτι για να αλλάξει!

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο δημοσίευμα της καθημερινής, ενώ οι οπτικοί τύποι μπορούν να το δουν στις ειδήσεις του Σκάι:

Επιτέλους ένα καλό μέτρο

Αντιγράφω:

Στη Λετονία, μια δημιουργική, τολμηρή αλλά και αρκετά αμφιλεγόμενη διαφημιστική εκστρατεία κατάφερε, σε αρκετά μεγάλο βαθμό, να πετύχει αυτό που όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να γίνει, αλλά και όλοι ξέρουν πόσο δύσκολο είναι: Να αλλάξουμε νοοτροπία. Ή, πιο ωμά ακόμα: Νά αλλάξουμε μυαλά!

Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ εταιρεία Mooz!, έπεισε με την δική της τολμηρή προσέγγιση στο θέμα των τροχαίων, την κυβέρνηση, να της αναθέσει τη συγκεκριμένη καμπάνια. Βασικός «στόχος», ήταν οι οδηγοί, κυρίως άνδρες, ηλικίας 20-35 ετών, που ανήκουν, σύμφωνα με έρευνες, στην ομάδα «άμεσου κινδύνου», με τις υπερβολικές ταχύτητες που αναπτύσσουν, την επιθετική συμπεριφορά που αναπτύσσουν στο οδήγημα, και την αλαζονεία που έχουν για τις ικανότητές τους, αφού τα περισσότερα θανατηφόρα τροχαία προκαλούνται με ευθύνη ανθρώπων που πίστευαν ότι είναι οι καλύτεροι οδηγοί στον κόσμο, εννοώντας με αυτό, ότι ήταν … περίπου Σουμάχερ.

Η ΔΙΑΦHΜIΣΗ που βγήκε τελικά, και που προκάλεσε αρκετές συζητήσεις, δεν ήταν από αυτές τις «διδασκαλικού τύπου», όπου πάντα κάποιος σου κουνάει επιδεικτικά το δάχτυλο και σου λέει «μην τρέχεις». Η Mooz!, εκτός από την υπερβολική ταχύτητα, επικέντρωσε την προσοχή της και σε ένα άλλο θέμα: την σοβαρή έλλειψη οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Και τι έκανε, λοιπόν; Αντί κάποιου ενημερωτικού εντύπου, δημιουργήθηκε ένα Πιστοποιητικό Δωρεάς Οργάνων το οποίο λάμβαναν οι οδηγοί κατευθείαν από την αστυνομία.

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, όσοι υπερέβαιναν το όριο ταχύτητας (και κανονικά θα έπρεπε να λάβουν κλήση), αναγκάζονταν από την αστυνομία να υπογράψουν το πιστοποιητικό με το οποίο δήλωναν διατεθειμένοι να γίνουν δωρητές οργάνων! Το αποτέλεσμα ήταν ο αριθμός των θυμάτων από τροχαία, μέσα σε έναν χρόνο, να μειωθεί κατά 29%, και ταυτόχρονα να σημειωθεί και σημαντική αύξηση, κατά 39% στην, έστω και διʼ αυτού του τρόπου, δωρεά οργάνων. Μπορεί, λοιπόν, οι οδηγοί να μην θυμόνταν ένα οποιοδήποτε διαφημιστικό, όμως δεν θα μπορούσαν να ξεχάσουν ποτέ την ημέρα που, άθελά τους, έγιναν δωρητές οργάνων…

Το Συμβόλαιο

Η ΗΜΕΡΑ εκείνη, είναι όταν, έπειτα από κάποια σοβαρή παράβασή τους, υποχρεούνται να υπογράψουν το παρακάτω Πιστοποιητικό Δωρητή Οργάνων:

«Υπάρχουν άνθρωποι που θα έδιναν τα πάντα για να βρίσκονται στη θέση σου, και εάν βρίσκονταν, δεν θα έπαιζαν ποτέ με τη ζωή τους! ΣΚΕΨΟΥ!

Εγώ ο/η, —— —–. Εφόσον έχω την τάση να υπερβαίνω το όριο ταχύτητας στον δρόμο και/ή να οδηγώ επιθετικά, με το παρόν δηλώνω ότι η ζωή μου δεν είναι πρώτης προτεραιότητας για μένα και ευχαρίστως θα την αποχωριζόμουν. Εχοντας σώας τας φρένας, κατανοώ ότι αργά ή γρήγορα θα εμπλακώ σε ατύχημα και αφού αυτό συμβεί, αφήνω την καρδιά μου, τα νεφρά μου και όποια άλλα όργανα του σώματός μου δεν καταστραφούν από το ατύχημα, σε εκείνους που τα χρειάζονται πραγματικά.

Επίσης, ζητώ εκ των προτέρων να με συγχωρέσουν οι άνθρωποι και τα αγαπημένα πρόσωπα εκείνων για τους οποίους είμαι εγώ υπεύθυνος για τον θάνατο ή την αναπηρία, εξαιτίας ατυχήματος.

-, —-, 200-.

Υπογραφή ——-»

[Πηγή: http://archive.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=29.11.2008,id=78277700]

Καλό ε?