Archive for the ‘’ tag

Με αφορμή άρθρο του Σπύρου Σαρανταένα (really? is that your real name?), ξεκίνησα να γράφω μία απάντηση που κατέληξε σε ολοκληρωμένη άποψη. Την παραθέτω εδώ (και του την κοινοποιώ παράλληλα, καθώς το cityportal δεν έχει comments).

Το αρχικό άρθρο εδώ.

Αγαπητέ Σπύρο, η λογική του “γιατί να μην πατήσω τη διπλή γραμμή, αφού δεν έρχεται κανείς και είναι ασφαλές” κρύβει μία ολόκληρη νοοτροπία. Μπαίνεις στη διαδικασία να κρίνεις εξαρχής και να αξιολογήσεις μία κατάσταση, για την οποία η πολιτεία έχει πάρει ήδη μία απόφαση.

Σου αφήνεται το περιθώριο να επιλέξεις σύμφωνα με τα δικά σου κριτήρια τι είναι επικίνδυνο, παράνομο κλπ. Μπορεί εσύ να κάνεις πάντα τις “σωστές” επιλογές, αλλά δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι όλοι θα τα καταφέρουν το ίδιο καλά. Σε μία ιδανική πολιτεία θα γινόταν, στην πραγματικότητα όμως χρειαζόμαστε κάποιους κανόνες για τους “βλάκες”. Ο πνευματικά αδύναμος δε μπορεί να κρίνει πότε είναι ασφαλές να περάσει το δρόμο, οπότε η πολιτεία του εγγυάται ότι όποτε βλέπει πράσινο φανάρι ο δρόμος θα είναι ελεύθερος και ασφαλής.

Κάποιοι έχουν τη δυνατότητα να δουν πέρα από το νόμο. Να δουν τις ανάγκες από τις οποίες δημιουργήθηκαν οι νόμοι, και να καταλάβουν την ουσία τους. Αυτοί ξέρουν απόλυτα γιατί φτιάχτηκε ο νόμος, και συχνά καταλαβαίνουν ότι αυτός δε χρειάζεται (πχ στις 3πμ τα ξημερώματα, σε ένα άδειο σταυροδρόμι, περιμένεις 2 λεπτά σε κόκκινο φανάρι).

Εσύ είσαι ένας από αυτούς στην προκειμένη περίπτωση. Ακόμα όμως κι αν τα καταλαβαίνεις όλα αυτά, δε μπορεί να σου επιτραπεί να παρακάμψεις το νόμο, στην περίπτωση που βλέπεις ότι σε καθυστερεί χωρίς λόγο (το κόκκινο φανάρι παραπάνω). Γιατί?

Πολύ απλά γιατί μπορεί κάποιος άλλος που νομίζει ότι γνωρίζει και καταλαβαίνει όπως εσύ, ενώ πλανάται, να κρίνει λάθος, γιατί δε θα έχει την καθολική εικόνα που έχεις εσύ. Θα παρακάμψει το νόμο επειδή νόμιζε ότι δεν υπήρχε νόημα, και θα δημιουργήσει ζημιά. Αυτόν προσπαθούμε να περιορίσουμε όταν μιλάμε για απόλυτη υπακοή στο νόμο για όλους.

Σίγουρα το παραπάνω μοντέλο δε γίνεται να εφαρμοστεί απόλυτα στην Ελλάδα, ακόμα. Αλλά αν δεν το στηρίξουμε, δε θα εφαρμοστεί ποτέ. Αν δεν το πιστέψουμε και δεν το περιφρουρήσουμε (όπως κάνω εγώ τώρα) θα μείνουμε έτσι μια ζωή..

Επίσης, σίγουρα μας αποβλακώνει. Το ξέρω, το βλέπω. Αλλά νομίζω ότι είναι εν μέρει η μόνη λύση για να μπορούμε να επιβιώσουμε σε μία πολύπλοκη κοινωνία/πόλη, και πρέπει να εφαρμοστεί ως ένα σημείο. Να βρούμε άλλους τρόπους να εξασκήσουμε την ευρηματικότητα μας, ας μην την εξαντλούμε σε ελιγμούς γύρω από κακοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα…

Το αρχικό άρθρο εδώ.

Να μία νέα προσπάθεια “στη σωστή κατεύθυνση” κατ’ εμέ.

Αν μπορούσα θα πήγαινα.. Είμαι περίεργος να δω πόσοι ακόμα άνθρωποι σκέφτονται έτσι..

Κι όσοι δε σκέφτονται πρέπει να πάρουν δώρο ταξίδι στη Βαρκελώνη, το Ανόβερο…  μακάρι να μπορούσα να τους το κάνω

Πολίτες της Θεσσαλονίκης που συμμετέχουμε σε δράσεις και κινήσεις που στόχο έχουν την αλλαγή προτεραιοτήτων σε αυτή την πόλη, από τα μικρά και καθημερινά όπως η απελευθέρωση των δημόσιων χώρων, των πεζοδρομίων, η εναλλακτική μετακίνηση με ποδήλατα ή το δικαίωμα στην αναπηρία μέχρι τα μεγαλύτερα για τον τρόπο ανάπτυξης και τη μορφή της πόλης, τη διαχείριση του πράσινου και των ελεύθερων χώρων, το παραλιακό μέτωπο και τη μελέτη των υποδομών για το κυκλοφοριακό, τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τα μεγάλα έργα, τη διεκδίκηση των στρατοπέδων, το Γ’ ΣΣ, τη ΔΕΘ & το 424 για μητροπολιτικά πάρκα, πιστεύουμε πως η πόλη μας έχει καταντήσει αβίωτη, εχθρική & αφιλόξενη και οι πολιτικές που εφαρμόζονται από την τοπική εξουσία συντηρούν και επαυξάνουν αυτό το τοπίο.

Χρειαζόμαστε ένα νέο όραμα, μια νέα ελπίδα. Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο, που θα βάλει στο κέντρο τον άνθρωπο και θα προσανατολίσει την πόλη σε λειτουργία, ποιότητα & αισθητική, ώστε να γίνει φιλική, ανθρώπινη, συμμετοχική, ανοιχτή στο διαφορετικό.

Χρειαζόμαστε ένα δήμο που θα διεκδικεί από την κεντρική εξουσία, θα δημιουργεί, θα αναπτύσσει την πόλη μαζί με το πολίτη. Δήμο που θεωρεί τον πολίτη σύμμαχο. Δήμο που αποκεντρώνει την εξουσία του και την μεταφέρει στις γειτονιές.

Καλούμε εσάς τους πολίτες, τους φορείς, τις συλλογικότητες, τις ομάδες νέων, τις δημοτικές κινήσεις, να κάνουμε μαζί μια προσπάθεια για να αλλάξουμε την πόλη.

Σας καλούμε στη πρώτη συνάντηση στην αίθουσα της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Μακεδονίας Θράκης (ΕΣΗΕΜΘ) στη Στρατηγού Καλάρη 5,  στις 9 Φεβρουαρίου 2010, στις 7.30μμ σε μια συζήτηση για το μέλλον της πόλης και τις παραπέρα κινήσεις γι αυτόν το σκοπό.

Θα θυμάστε ασφαλώς την οικογένεια Χριστινάκη, της θεολογικής σχολής… που καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι “αν δε σε λένε Χριστινάκη…”.

Ε λοιπόν υπάρχει και συνέχεια. Μετά από όλη αυτήν τη δημοσιότητα ανακλήθηκε ο διορισμός της μίας κόρης!

Πάει η δυναστεία-Αγία Οικογένεια Χριστινάκη… χαχα, ζήτω η δημοσιότητα και το internet!

Καλούτσικο βίντεο της Διεθνούς Αμνηστίας!

Καλή Χρονιά!

Τις τελευταίες μέρες με έχει πιάσει κάτι με το ρατσισμό..

Είδα μία ταινία, το Crash. Και θυμήθηκα αυτό που μου είχαν πει πριν χρόνια: για να ξεπεράσεις το ρατσισμό ουσιαστικά πρέπει να έχεις επαφή.

Τον βλέπω παντού, σε κάθε είδος.

Μετά είδα το Μία τάξη χωρισμένη στα δύο, εδώ στο Velvetnut και τα συνέδεσα.

Σήμερα τα είδα στην πράξη, μέσα στο κοντινό μου περιβάλλον, αυτό της “ανώτατης” εκπαίδευσης. Εκπαίδευσης ναι, όχι όμως και παιδείας.

Και μόλις πριν λίγο μου ήρθε και το παρακάτω:

Θέλουμε τη Θεσσαλονίκη ανοιχτή πολυπολιτισμική πόλη. Και μια τέτοια πόλη συζητά τις σελίδες της ιστορίας της που την ντροπιάζουν…

(Χρίστος [ChrisM] speaking) Το πρώτο ποστ του νέου μέλους της παρέας μας, της Ιωάννας… Αρκετά δύσκολο αλλά και μαγευτικό. Απολαύστε το.

Πάει καιρός που έχω αποφασίσει πως αυτή η φιλία έχει κλείσει. Ένα κεφάλαιο που ποθούσε τον επίλογό του. Ίσως τα βιβλία, σκέφτηκα, να μην είναι τα μόνα που χρειάζονται επιλόγους…

Μια επίσκεψη στο πατρικό μου, όμως, μου τη θύμισε. Ανάμεσα στα πολλαπλά ζητήματα του παρελθόντος που καλούμαι να λύσω όποτε πηγαίνω στους γονείς μου, να’τη κι αυτή. Εκεί, μαζί με το φθαρμένο της, στενό τζιν, που χρόνια βρισκόταν καταχωνιασμένο στην παιδική μου ντουλάπα. Εκεί με όλα της τα χρώματα και το φως της χειμαρρώδους μας εφηβείας. Εκεί, γιατί, όσες κούτες κι αν γεμίσω με τα άπειρα ρούχα και παπούτσια της που συνέχεια δανειζόμουν, πάντα θα βρίσκω ένα μικρό απομεινάρι της που, ματαίως, προσπαθώ να αφανίσω.

Το αρπάζω μονομιάς και το φοράω. Πόσα μπορεί να κουβαλάει αυτό το τζιν;! Ατέρμονες συζητήσεις στο τηλέφωνο, κλάματα για αγόρια που δε μας ξανααπασχόλησαν ποτέ, ψέματα που σκαρφιζόμασταν για να κρύψουμε απ’ τους γονείς κάποιο κακό διαγώνισμα. Τις πλάτες που κάναμε η μία στην άλλη για να βγούμε ερωτικά ραντεβού. Τα γέλια, τα απίστευτα γέλια, που κατάφερναν να κάνουν τις χειρότερες στιγμές μας να μοιάζουν ευλογία, αφού όσο άσχημα και αν έρχονταν τα πράγματα, ξέραμε πως είχαμε η μία την άλλη…

Και μετά έπεσε το μελάνι. Αδυνατώ ακόμα και σήμερα να βρω τους λόγους που λερώθηκε το χαρτί μας… Λόγια, βαριά λόγια, λόγια ρητά, άλλα σιωπηλά. Λάθη που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα συνεχίζουν να μένουν χαραγμένα πάνω μας. Εγωισμοί και μικρότητες που, όποτε τις επαναφέρω στη μνήμη μου, δεν είμαι τίποτα απ’ όλ’ αυτά που θα’ θελα να’ μαι, παρά ένα είδωλο που ντρέπομαι να δω.
Είναι οι ραγισματιές που προκλήθηκαν απ’ την πολλή χρήση και που φοβάσαι πως μ’ ένα άγγιγμα θα γεμίσεις θρύψαλα – συμβαίνει και στα ακριβότερα κρύσταλλα….
Κι είναι κι ο χρόνος. Αυτός που μας παίρνει και μας μεγαλώνει και μας αλλάζει, που μας σπρώχνει βίαια προς τα μπροστά σε δρόμους άλλους και δε ρωτά ούτε στιγμή αν μας έπεσε κάτι στη διαδρομή. Αυτός ο χρόνος που φουσκώνει τα πνευμόνια μας και μας ωθεί να πετάξουμε σε νέους αεροδιαδρόμους. Τα σταυροδρόμια… που πρέπει να διαλέξεις τι κρατάς και τι αφήνεις.

Αν οι λόγοι είναι τόσο καθαροί, γιατί αυτό το τζιν, που έχει κολλήσει πάνω μου, συνεχίζει να με πονάει; Το πετάω ή το κρατώ; Κοιτιέμαι στον καθρέφτη και χαμογελάω. «Σου πάει!» μου κάνει η μαμά μου καθώς περνάει.

Το κρατώ…

Είναι φιλίες που χάνονται ανεπαίσθητα και τις αναλογίζεσαι σε άσχετες στιγμές και χαμογελάς. Είναι άλλες που οι πληγές που φέρουν είναι τόσο βαθιές που θα πονάς παντοτινά να τις ξαναγγίξεις. Είναι και άλλες που αστράφτουν μεγαλοπρεπώς στην αιωνιότητα της θνητής ζωής μας και μένουν εκεί, αλώβητες, μέχρι το τέλος να σου κρατούν το χέρι.
Κι είναι κι άλλες, κάπως λιγότερο αστραφτερές, ίσως όχι τόσο καλοσιδερωμένες και γυαλισμένες, με μικρο-ραγισματιές και με όλη την ατέλειά τους, που όμως τις κρατάς μέσα σου σαν εύθραυστο ανεκτίμητο κειμήλιο υπέροχων αλλοτινών εποχών. Ο λόγος λοιπόν γι’ αυτές. Γιατί είναι ορισμένα τζιν, που όσο κι αν έχουν φθαρεί απ’ το χρόνο, πάντα θα μένουν κάπου στο βάθος της ντουλάπας μου έτοιμα να τα φορέσω για μια βόλτα. Γιατί αυτά τα τζιν, με τη φθορά τους, είναι που προσδιορίζουν ποια στ’ αλήθεια είμαι, πάνω απ’ τις βίαιες αλλαγές των καιρών. Γιατί αυτά τα τζιν είναι η ιστορία μου. Και τα αγαπώ.

Πως μαθαίνεις σε παιδιά να μην είναι ρατσιστές; Μια καθηγήτρια διαπίστωσε ότι η θεωρία δεν αρκεί και βάζει ένα “πείραμα” στην τάξη…

Ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ (αν δεν έχετε χρόνο, δείτε μόνο τα πρώτα 5-10 λεπτά θα σας τραβήξει το ενδιαφέρον):

[via TVXS.gr]

Finally,
A definition of globalization that I can understand
And to which I now can relate :

Question:
What is the truest definition of Globalization ?
Answer :
Princess
Diana’s
Death..

Question :
How come?

Answer :

An
English princess
With an
Egyptian boyfriend

Crashes
In a French tunnel,
Driving a
German
Car
With a
Dutch engine,
Driven
By a Belgian
Who was
Drunk
On
Scottish whisky,
(check the bottle before you
Change the spelling),
Followed
Closely by
Italian
Paparazzi,
On
Japanese motorcycles;
Treated
By an American doctor,
Using
Brazilian
Medicines.
This is
Sent to you by
A,
Canadian
Using
Bill Gates’s technology,
And
You’re probably reading
This on your computer,
That
Uses Taiwanese chips,
And
A
Korean
Monitor,
Assembled
By
Bangladeshi
Workers
In a
Singapore plant,
Transported
By Indian
Truck drivers,
Hijacked
By Indonesians,
Unloaded by
Sicilian longshoremen,
And
Trucked to you by Mexican illegals….
.
.
.
.
.

That, my friends,
Is Globalization

Πολύ καλό άρθρο που δημοσίευσε η Καθημερινή, αλλά δε μπορώ να αντιγράψω λόγω copyright…

Παλιό αλλά καλό:

By the way, ρίξτε μία ματιά στο blog του παλιού μου καθηγητή, που μιλάει για την αποβλάκωση που υφιστάμεθα, και το ότι πρέπει να αντισταθούμε/ξυπνήσουμε κλπ…

« Older Entries