Archive for the ‘κρίση’ tag

No more Happy Endings Please

Important!  Note to readers: Ακολουθούν  spoilers των ταινιών WALL-E, Click και Avatar.  Συνεχίστε την ανάγνωση με δική σας ευθύνη

First things first: Καλή χρονιά, να έχετε την υγειά σας και να περνάτε καλά!  Το άρθρο αυτό το είχα αφήσει χωμένο στο (ηλεκτρονικό) συρτάρι.  Είχα όμως την περιέργεια να δω τις καινούριες τεχνικές 3D στο σινεμά οπότε πήγα και είδα το Avatar. Και επειδή Έλληνες είμαστε και κρύβουμε μέσα μας προπονητές και κριτικούς ανοίγω παρένθεση για γενικά σχόλια.

(Avatar: Το καλύτερο στοιχείο της ταινίας ήταν το soundtrack του James Horner το οποίο μάλιστα δεν αναδεικνύεται όσο του αξίζει στην ταινία.  Ωραίο το 3D και αφορμή για μελέτη μετά την ταινία.

WALL-E: Λάτρεψα περισσότερο από όλα το πρώτο μισάωρο περίπου όπου το συμπαθητικό ρομπότ μας συστήνεται μέσω της καθημερινότητάς του, με τρόπο ανάλογο ηθοποιών του βωβού.

Click:  Ας μην κρυβόμαστε: ποιός δεν έλιωσε με το σκύλο και την πάπια;  Τίποτα ιδιαίτερο κατά τα άλλα, κλασσικός Adam Sandler.)

Και τώρα που τελειώσαμε με τα πρώτα πάμε στο κυρίως:

Βλέποντας το Avatar ένιωσα σε ένα σημείο πως στα επόμενα δευτερόλεπτα θα απογοητευόμουν, για τον ίδιο λόγο που δε λάτρεψα τις άλλες ταινίες.  Τι κοινό έχουν οι ταινίες αυτές μεταξύ τους;  Θα ήταν πολύ καλύτερες αν τελείωναν λίγα λεπτά νωρίτερα!

Ας αφήσουμε την προβλεψιμότητα στην άκρη, για να μην ξεφύγουμε τελείως σε έκταση, και ας πιάσουμε το πως φτάνει η υπόθεση της κάθε ταινίας στο σημείο αυτό.  Το σημείο της ανατροπής, του ηρωισμού, του μεγαλείου, του ψυχικού σθένους του ανθρώπου, και, και, και…

Πώς φτάνουμε εκεί λοιπόν: Στο Click ένας οικογενειάρχης βρίσκει ένα τρόπο να περνάει τις “βαρετές” στιγμές της ζωής του, διαλύοντας την οικογένειά του και χάνοντας το μεγάλωμα των παιδιών του.  Συνειδητοποιεί το λάθος του λίγα λεπτά πριν ξεψυχήσει έχοντας χάσει τα πάντα(peak 1).  Στα άλλα 2 οδηγούμαστε λόγω της αδιαφορίας των ανθρώπων για τη γη.  Στο WALL-E οι άνθρωποι αντιδρούν εγκαταλείποντας τον πλανήτη με ένα πολυτελές διαστημικό σκάφος-κρουαζιερόπλοιο, ενώ ο ήρωας της ταινίας τους πείθει με πείσμα και αυτοθυσία να επιστρέψουν στη γη που παρουσιάζει συμπτώματα βελτίωσης.  Χρησιμοποιώντας ανταλλακτικά το ρομπότ-ήρωας λειτουργεί και πάλι φτάνοντας στη γη, αλλά χάνει από τη μνήμη του όσα συνέβησαν μέχρι να επιστρέψουν οι άνθρωποι(peak 2).  Στο Avatar οι άνθρωποι παίζουν πιο επιθετικά, αποικώντας άλλους πλανήτες από τους οποίους ξεζουμίζουν πολύτιμα ορυκτά σκοτώνοντας τη ντόπια φυλή για να το επιτύχουν.  Peak 3:Μετά από μία σχεδόν ολοκληρωτικά καταστροφική επιδρομή των ανθρώπων, οι ντόπιοι μαζί με ένα γήινο σύμμαχο έχουν υποχωρήσει στο “ναό” τους περιμένοντας το τέλος τους.

Για να μη μείνω άλλο σε περιγραφές, ας πούμε απλά πως οι ταινίες αυτές τελειώνουν όπως ακριβώς θα θέλατε να τελειώσουν.    Ναι γνωρίζω σε τι κοινό αναφέρονται αυτές οι ταινίες.  Όχι δεν είμαι αντίθετος  στα μηνύματα που θέλουν να περάσουν: συντροφικότητα/μοναξιά, οικολογική συνείδηση, ενδιαφέρον για την οικογένεια…  Θεωρώ όμως μέγιστο λάθος το να θυσιάζονται τα πάντα για την επίτευξη του ωραίου τέλους.  Κακά τα ψέματα: είμαστε εθισμένοι στα happy endings, ίσως επειδή έτσι συνηθίσαμε, ίσως επειδή θεωρούμε τις ζωές μας αρκετά άθλιες ώστε να αναζητούμε τη χαρά στις ζωές φανταστικών προσωπικοτήτων.  Και βλέποντας συνεχώς στην οθόνη/πανί σινεμά/υγρούς κρυστάλλους τα πάντα να καταλήγουν καλά μας κάνει ακόμα χειρότερους και ράθυμους.  Αν είναι έτσι τουλάχιστον ας παρουσιάζεται συχνά και η άλλη πλευρά, η γη να καταστρέφεται και η ανθρωπότητα να τελειώνει μαζί της, ο πολύτιμος χρόνος-δρομέας που παίρνει τις στιγμές μαζί του και δε δίνει δεύτερες ευκαιρίες.    Είναι λυπηρό πως αυτό που μας τραβάει στις ταινίες αυτές είναι ότι ζούμε ευχάριστα συναισθήματα που θα έπρεπε να γεμίζουν τη μέρα μας μέσα από τις ζωές άλλων, και αυτό που μας μένει τελικά είναι η ψευδαίσθηση πως ότι κακό συμβεί στη ζωή μας θα καταφέρουμε – ως εκ θαύματος – να το αντιμετωπίσουμε.  Όχι μόνο αφαιρείται όλη η τραγικότητα που έχει στηθεί τόση ώρα στην ταινία  αλλά χάνεται ουσιαστικά και το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει το σενάριο.

Το ξέρω πως γενικά ψειρίζω πράγματα που φαίνονται απλά και αδιάφορα αλλά αυτός είναι ο τρόπος που αμφισβητώ και καταλήγω να κρίνω το περιβάλλον μου.  Όπως προείπα αυτό που με εξιτάρει περισσότερο είναι η σκέψη του πόσο περισσότερο θα μου άρεσαν κάποιες ταινίες αν απλά τελείωναν αυτά τα ελάχιστα λεπτά νωρίτερα.  Αν ακολουθούσαν τους κανόνες του κόσμου μας όπου υπάρχουν τριβές και απώλειες, όπου τίποτα δε μπορεί να κερδηθεί χωρίς να χαθεί κάτι άλλο στην πορεία.

Σουηδική ευθύνη…

Η Σουηδική Κυβέρνηση ανακοίνωσε πως δεν θα επέμβει για να διασώσει τη Saab από χρεωκοπία.

Η υπουργός Επιχειρήσεων και Ενέργειας Maud Olofsson κατηγόρησε την ιδιοκτήτρια της Saab, General Motors, για εγκατάλειψη της Σουηδικής εταιρίας. Και αρνήθηκε να κρατικοποιήσει τις ζημίες της, ενώ τα κέρδη ήταν αυστηρώς ιδιωτικοποιημένα!

Πιο συγκεκριμένα δήλωσε ότι: “Οι ψηφοφόροι μου με επέλεξαν γιατί ήθελαν νηπιαγωγεία, αστυνομία και νοσοκομεία και όχι για να αγοράζω ζημιογόνες αυτοκινητοβιομηχανίες” και πρόσθεσε “Είμαι απογοητευμένη από την GM, εγκαταλείπουν την Saab και μεταθέτουν την ευθύνη στους Σουηδούς φορολογούμενους και αυτό είναι ανευθυνότητα.”

Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ του  “πολιτικός με αρχίδια”  και  “αρχίδια πολιτικός”….

Δεν είναι μαλάκες οι Σουηδοί, 40 χρόνια σοσιαλιστές…

Good morning Vietnam…

Πολύ καλό άρθρο που δημοσίευσε η Καθημερινή, αλλά δε μπορώ να αντιγράψω λόγω copyright…

Συνεχίζεται η “απάτη” με τους εκτυπωτές

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είναι απλά παράδοξο, και όχι οργανωμένο σχέδιο καταστροφής της Ελληνικής φυλής (Λιακόπ.) από τους Αμερικάνους.

Ψάχνοντας να αγοράσω μελάνια για τον (laser) εκτυπωτή μου, με έκπληξη διαπιστώνω πόσο έχει πέσει η τιμή του. Υπό κανονικές συνθήκες δεν τρομάζω όταν βλέπω κάτι που αγόρασα πριν ένα χρόνο να έχει χάσει παραπάνω από τη μισή του αξία, αλλά σε αυτήν την περίπτωση, η μείωση ήταν δυσανάλογη με την τιμή των μελανιών (toner catridges, γραφίτης καλύτερα) που παρέμεινε η ίδια.

<Προσοχή: ακολουθούν δύσκολοι μαθηματικοί υπολογισμοί. Παρακαλούνται όσοι έχουν τραύματα από τον αυστηρό Μαθηματικό του λυκείου να παρακάμψουν τα (πολλαπλά) ολοκληρώματα και να διαβάσουν κατευθείαν το πράσινο συμπέρασμα>

Έχουμε και λέμε: Νέος εκτυπωτής: 125 ευρώ, με αρκετό γραφίτη για 1500 μαύρες σελίδες και 700 σελίδες κάθε χρώματος. 3 χρώματα άρα 2100 “έγχρωμες” σελίδες.

Δηλαδή, με 125 ευρώ παίρνω 1500+2100.
Αν πάρω ως αναλώσιμα τα catridges για τον εκτυπωτή που ήδη έχω, θα πληρώσω 60 ευρώ για κάθε 2000 μαύρες σελίδες, και 50 ευρώ για κάθε 1000 έγχρωμες. Τσουχτερές τιμές, αν αναλογιστεί κανείς ότι μία “αλλαξιά” αποτελείται από ένα μαύρο και 3 χρωματάκια, οπότε κοστίζει 210 ευρώ! Σχεδόν δύο νέοι εκτυπωτές δηλαδή..Το ξεχνάμε όμως προς το παρόν.

Πάμε να δούμε τι θα πλήρωνα αν ήθελα να αγοράσω τα 1500+2100 που μου δίνει ένας νέος εκτυπωτής ως “δώρο”. Αν μπορούσα λοιπον να πάρω catridges με χωρητικότητες 1500 και 700 σελίδες (μαύρο και χρώμα αντίστοιχα), θα πλήρωνα:

45 ευρώ για το μαύρο (αφού είπαμε τα 2000 κάνουν 60 ευρώ, άρα τα 1000 30, άρα τα 1500 45)

και 105 ευρώ για τα χρώματα (αφού τα 1000 κάνουν 50 ευρώ, τα 2000 κάνουν 100, άρα τα 2100 κάνουν 105)

Συνολικά: 150 ευρώ για τα 1500+2100, τα οποία όμως ο “νέος εκτυπωτής” μου δίνει με 125 ευρώ! και μένει και ένας άδειος εκτυπωτής.. (δεν πουλιέται εύκολα, αλλά χρησιμοποιείται ως backup αν χαλάσει ο πρώτος)

Συμπέρασμα: Συμφέρει να αγοράσεις νέο laser εκτυπωτή (στη συγκεκριμένη κατηγορία) παρά να ταΐζεις μελάνια τον παλιό σου. Bonus η ασφάλεια του ότι αλλάζεις printer κάθε λίγο, οπότε δε θα τον πας ποτέ για service. Είναι αντιοικολογικό βέβαια, αλλά οικονομικό.
Δεν ξέρω αν ισχύει παντού (laser, inkjet, άλλες μάρκες…) αλλά αντί για μελάνια θα ξαναμπώ σε διαδικασία έρευνας αγοράς, μήπως και πάρω κάτι άλλο αυτή τη φορά. Προς το παρόν βέβαια λόγω εξεταστικής χτυπάω ένα σετ compatibles (40 το μαύρο, 30 το χρώμα) και μετά βλέπουμε..

The Crisis

Μια όχι και τόσο πρόσφατη ανακάλυψη για την πασίγνωστη πλέον οικονομική κρίση που χτυπάει ανελέητα (??).

Για εμάς τους μη οικονομολόγους που δεν σκαμπάζουμε από τέτοια και καταλαβαίνουμε ότι αυτά που βλέπουμε στην τιβι είναι αρλούμπες!

Παραθέτω επίσης και το τέλειο εξώφυλλο του περιοδικού Economist επί του θέματος:

Και το επιμορφωτικό βίντεο για να καταλάβετε τι έγινε τελικά: