Archive for the ‘’ tag

Being bored is a precious thing, a state of mind we should pursue. Once boredom sets in, our minds begin to wander, looking for something exciting, something interesting to land on. And that’s where creativity arises.

My best ideas come to me when I am unproductive. When I am running but not listening to my iPod. When I am sitting, doing nothing, waiting for someone. When I am lying in bed as my mind wanders before falling to sleep. These “wasted” moments, moments not filled with anything in particular, are vital.

They are the moments in which we, often unconsciously, organize our minds, make sense of our lives, and connect the dots. They’re the moments in which we talk to ourselves. And listen.

To lose those moments, to replace them with tasks and efficiency, is a mistake. What’s worse is that we don’t just lose them. We actively throw them away.

via

Λοιπόν έχω ανακαλύψει (οκ, μου το σφύριξε ο μίλτος) αυτό το ωραίο σάιτ, ενός φοιτητή που γράφει guides και ιστορίες για το πως να είσαι παραγωγικός, πως να είσαι πετυχημένος φοιτητής κλπ.

Σήμερα ανακάλυψα ένα άρθρο-έναυσμα, σχετικό με τη συγκέντρωση! Όσοι με ξέρουν λίγο με έχουν ακούσει να λέω ότι η συγκέντρωση είναι το μεγαλύτερό μου πρόβλημα όσο αφορά το διάβασμα. Οπότε έχω ενθουσιαστεί με αυτό το άρθρο και κυρίως με το βιβλίο που προτείνει. Θα το διαβάσω σύντομα…

By the way, τελείως τυχαία σήμερα έκανα ένα από τα πιο συμπυκνωμένα 4ωρα διαβάσματα της ζωής μου… Δε σήκωσα κεφάλι, ίσως για ένα νερό μόνο. Βγήκε μία εργασία μονορούφι!

Την προηγούμενη βδομάδα είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ το αμερικάνικο πανεπιστήμιο Stanford στα πλαίσια ενός εκπαιδευτικού ταξιδιού-δώρου. Στόχος του ταξιδιού ήταν να μαζέψουμε εμπειρίες, νοοτροπία και τεχνικές που μπορούν να αλλάξουν την παιδεία στην Ελλάδα (προς το καλό). Σκέψεις και προτάσεις καταγράφονται σε ένα blog. Ακολουθεί το πρώτο μου κείμενο εκεί, που πόσταρα ως cmavr8:

Μια εμπειρία ζωής (I wish not*)

Μόλις πατήσεις το πόδι σου σ’αυτήν την ήπειρο, νιώθεις το διαφορετικό. Το νιώθεις όταν περπατάς στα φαρδιά πεζοδρόμια, το νιώθεις μέσα στα άνετα και μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα. Παρόλο που η Αμερική είναι η χώρα της υπερβολής, και οι αρχαίοι Έλληνες διακύρηταν “παν μέτρο άριστο”, έχει να μας μάθει πράγματα.

Μετά τα πρώτα κρούσματα ενθουσιασμού καταφέραμε να επικεντρωθούμε στο σκοπό της εκδρομής. Να δούμε όσο πιο πολλές διαφορές μπορούμε, κυρίως όσο αφορά το εκπαιδευτικό σύστημα, και να σκεφτούμε πως μπορούμε να εφαρμόσουμε τις καλύτερες τακτικές στη χώρα μας. Το Stanford είναι ένα πολύ πλούσιο πανεπιστήμιο, με εντυπωσιακές εγκαταστάσεις και οργάνωση. Φαίνεται όμως ότι αυτές από μόνες τους δεν είναι ο λόγος που είναι τόσο γνωστό και επιτυχημένο ως πανεπιστήμιο. Το ακόμα πιο εντυπωσιακό -και vital κατά τη γνώμη μου- ήταν η όρεξη των καθηγητών και των φοιτητών. Και οι δύο πλευρές πασχίζουν για να βγει αποτέλεσμα.

Οι μεν καθηγητές είναι πολύ καλά προετοιμασμένοι για το μάθημα, ενώ η νοοτροπία τους είναι να βοηθήσουν τους μαθητές να μάθουν. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να γονατίσουν στο πάτωμα για να γράψουν χαμηλά στον πίνακα, να παραδεχτούν ότι βάζουν τους βοηθούς να διορθώνουν τα γραπτά, να έρχονται 15 λεπτά πιο νωρίς ώστε το μάθημα να ξεκινήσει ακριβώς στην ώρα του κλπ. Μερικοί καθηγητές, έκαναν τόσο καλό μάθημα που νόμιζα ότι παρακολουθώ θεατρική παράσταση ή χορογραφία, που έχει γίνει χιλιάδες φορές πρόβα και τελικά έχει άψογο tempo. Τεχνικά, εντοπίσαμε δύο κλειδιά: ο καθηγητής τονίζει συγκεκριμένα σημεία, ώστε να επιστήσει την προσοχή του φοιτητή σε αυτά (key points που πρέπει να σου μείνουν από το μάθημα) και επιπλέον όλη η γνώση μπαίνει σε context, ντύνεται με τα προηγούμενα (που σημειωτέο, ο φοιτητής πρέπει να έχει εμπεδώσει άριστα) και δένει.

Οι δε μαθητές έχουν όρεξη γι’αυτό που κάνουν. Δεν έρχονται καταναγκαστικά στο μάθημα, και παρόλο που τρώνε ή βάζουν τα πόδια τους πάνω σε καρέκλες προσέχουν και έχουν απαιτήσεις από τους καθηγητές. Διαβάζουν πολύ πριν κάθε μάθημα (άλλωστε τους δίνονται readings αλλά και περιγραφή κάθε μαθήματος μήνες πριν γίνει) αλλά καμιά φορά μπαίνουν και σε άσχετα sites την ώρα του μαθήματος (facebook). Γενικά φαίνονται πολύ motivated (κινητοποιημένοι) και συνειδητοποιημένοι.

Εξετάζοντας το γιατί αυτοί οι φοιτητές το βλέπουν έτσι και γιατί εμείς αλλιώς, καταλήγω στα εξής: 1. οι φοιτητές αυτοί έχουν κάνει πολλά γενικά μαθήματα στο πανεπιστήμιο, πριν φτάσουν να αποφασίσουν ποιο θα είναι το major τους, που καθορίζει και τον τίτλο του πτυχίου. Αν δε σε αναγκάσουν να διαλέξεις στα 17-18 τι θα σπουδάζεις ως τα 23 σου (πολυτεχνείο) έχεις περισσότερες πιθανότητες να βρεις τι πραγματικά θες και τελικά να το κυνηγήσεις. Όχι απλά να “βγάλεις τη σχολή” αλλά να ζήσεις την επιστήμη που επέλεξες και να σκιστείς γι’αυτή.

2. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν όραμα. Τους μεγαλώνουν λέγοντάς τους ότι μπορούν να κάνουν αυτό που θέλουν, μπορούν να κερδίσουν ό,τι θέλουν αρκεί να το θελήσουν αρκετά και να το κυνηγήσουν. Άκουσα καθηγητή να λέει “είμαι σίγουρος ότι όλοι σας θα γίνεται επιτυχημένοι επιχειρηματίες…”. Εμάς οι καθηγητές μας συνεχώς μας λένε πόσο άσχημα είναι τα πράγματα, πόση είναι η ανεργία κλπ. Όταν είσαι απαισιόδοξος δε μπορείς να είσαι δημιουργικός, εκτός αν είσαι ποιητής ή ζωγράφος. Ο επιστήμονας και ο επιχειρηματίας θέλει όρεξη και κατ’επέκταση όραμα και ελπίδα.

Anyway, αυτή ήταν η πρώτη σύνοψη. Πιθανώς θα αναπτύξω μερικά θέματα σε περισσότερο βάθος, και θα εξετάσω τι μπορούμε να κάνουμε στη χώρα μας. Θέματα που θέλω να αναλύσω: το πως μπορούμε να απαιτήσουμε απο καθηγητές καλύτερη δουλειά, πως θα εμφυσήσουμε στους φοιτητές την ελπίδα, τι λάθη κάνουν οι start-ups στην Ελλάδα (και που χάνουν εργαζόμενους οι μεγάλες ξένες εταιρίες που τολμούν να φέρουν παράρτημα στην Πάτρα), πως η επιχειρηματικότητα κάνει το πανεπιστήμιο ζωντανό, θέματα υποδομής και τεχνικής κ.α.

Θα ήθελα σύντομα να ευχαριστήσω το Corallia, που έχει όραμα και μέσα και οργάνωσε το εγχείρημα, τo ίδρυμα Marfin που το χρηματοδότησε και φυσικά τα παιδιά του Stanford που προσπαθούν να βοηθήσουν την Ελλάδα όπως μπορούν και μας φιλοξένησαν, ξενάγησαν και ενέπνευσαν τις μέρες που ήμασταν εκεί.

*Ήταν όντως μία εμπειρία ζωής, αλλά εύχομαι να καταφέρω να ζήσω κάτι παρόμοιο για μεγαλύτερη περίοδο, οπότε και το ταξίδι αυτό να πάψει να είναι.

Χρίστος

Λένε ότι: «..Είναι καλύτερο να μετανιώνεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες..»

Όταν βρίσκεσαι μπροστά σε ένα δίλημμα – ένα σταυροδρόμι και παίρνεις μια απόφαση, αυτόματα αρνείσαι την άλλη.

Στραβώνει κάτι και παραδέχεσαι ότι ακολούθησες το λάθος δρόμο – ότι το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό.

Μετανιώνεις λοιπόν αποκλειστικά για αυτό που έκανες ή αυτό που σε καίει πραγματικά είναι ότι δεν δοκίμασες την εναλλακτική;

Χθες το απόγευμα παρακολουθούσα με θλίψη όλα αυτά που συνέβαιναν στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη. 4 συμπολίτες μας  νεκροί χωρίς λόγο και πόσες καταστροφές προσωπικής αλλά και δημόσιας περιουσίας. Πραγματικά ένιωσα ένα σφίξιμο στο στήθος. Όλα αυτά από κάποια άτομα τα οποία δεν σκέφτονται αλλά καθοδηγούνται από τις διάφορες οργανώσεις. Όταν το βράδυ παρακολούθησα μια εκπομπή στο τέλος της παίχτηκε ένα βιντεάκι από συζητήσεις του διάσημου Ινδού φιλόσοφου και συγγραφέα Jiddu Krishnamurti πάνω στην προσωπική επανάσταση του καθενός από μας.

-Πιστεύω πως αξίζει να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις μαζί σας:

«Η κρίση είναι μια κρίση συνείδησης , μια κρίση που δεν μπορεί πια να δεχτεί τους παλιούς νόμους, τα παλιά σχέδια και τις αρχαίες παραδόσεις. Και αναλογιζόμενοι πώς είναι ο κόσμος τώρα, με όλη αυτή τη μιζέρια,τις αντιθέσεις, την καταστρεπτική κτηνωδία, τις επιθέσεις και άλλα τόσα. Ο άνθρωπος έχει μείνει στάσιμος όπως ήταν, βίαιος, επιθετικός, άπληστος, ανταγωνιστικός , και δημιούργησε μια κοινωνία μέσα σε αυτά τα όρια. Η αληθινή επανάσταση είναι η επανάσταση της συνείδησης. Αυτό που προσπαθούμε σε αυτές τις συζητήσεις είναι να καταφέρουμε να μεταμορφώσουμε το μυαλό. Αλλά αυτό εξαρτάται από εσάς και όχι από άλλους. Γιατί εδώ δεν υπάρχει δάσκαλος , ούτε μαθητής, ούτε ηγέτης , ούτε γκουρού, ούτε αρχηγός, ούτε σωτήρας , εσύ είσαι ο δάσκαλος, ο μαθητής, ο αρχηγός, ο γκουρού, ο ηγέτης , ΕΙΣΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Και κατανόηση σημαίνει μεταμόρφωση. Έχοντας περάσει όλα αυτά πως μπορεί να μην αλλάζετε; Αυτό σημαίνει ότι θέλετε να ζήσετε μια επιφανειακή ζωή και να παίρνετε μόνο προσωρινή και στιγμιαία ικανοποίηση, ή αλλιώς  πραγματικά δεν νοιάζεστε. Δεν σας νοιάζει για τον εαυτό σας και τα παιδιά σας, όσο οι στιγμιαίες σας επιθυμίες πραγματοποιούνται! »

Απληστία -> Wikipedia

Να φροντίζετε να μη φαίνεστε αχόρταγοι προς οποιαδήποτε ευχαρίστηση Ξενοφών

Είμαστε άπληστοι.

Και στα πιο μικρά καθημερινά πράγματα.

Η απληστία είναι καταστρεπτική. Μας μολύνει την σκέψη.

Ως πότε;

Υ.Γ: Δυσκολεύτηκα να βρώ μια φωτογραφία που να μην απεικονίζει χρήματα. Η απληστία δεν είναι μόνο χρήματα. Είναι πολλά ακόμα

Important!  Note to readers: Ακολουθούν  spoilers των ταινιών WALL-E, Click και Avatar.  Συνεχίστε την ανάγνωση με δική σας ευθύνη

First things first: Καλή χρονιά, να έχετε την υγειά σας και να περνάτε καλά!  Το άρθρο αυτό το είχα αφήσει χωμένο στο (ηλεκτρονικό) συρτάρι.  Είχα όμως την περιέργεια να δω τις καινούριες τεχνικές 3D στο σινεμά οπότε πήγα και είδα το Avatar. Και επειδή Έλληνες είμαστε και κρύβουμε μέσα μας προπονητές και κριτικούς ανοίγω παρένθεση για γενικά σχόλια.

(Avatar: Το καλύτερο στοιχείο της ταινίας ήταν το soundtrack του James Horner το οποίο μάλιστα δεν αναδεικνύεται όσο του αξίζει στην ταινία.  Ωραίο το 3D και αφορμή για μελέτη μετά την ταινία.

WALL-E: Λάτρεψα περισσότερο από όλα το πρώτο μισάωρο περίπου όπου το συμπαθητικό ρομπότ μας συστήνεται μέσω της καθημερινότητάς του, με τρόπο ανάλογο ηθοποιών του βωβού.

Click:  Ας μην κρυβόμαστε: ποιός δεν έλιωσε με το σκύλο και την πάπια;  Τίποτα ιδιαίτερο κατά τα άλλα, κλασσικός Adam Sandler.)

Και τώρα που τελειώσαμε με τα πρώτα πάμε στο κυρίως:

Βλέποντας το Avatar ένιωσα σε ένα σημείο πως στα επόμενα δευτερόλεπτα θα απογοητευόμουν, για τον ίδιο λόγο που δε λάτρεψα τις άλλες ταινίες.  Τι κοινό έχουν οι ταινίες αυτές μεταξύ τους;  Θα ήταν πολύ καλύτερες αν τελείωναν λίγα λεπτά νωρίτερα!

Ας αφήσουμε την προβλεψιμότητα στην άκρη, για να μην ξεφύγουμε τελείως σε έκταση, και ας πιάσουμε το πως φτάνει η υπόθεση της κάθε ταινίας στο σημείο αυτό.  Το σημείο της ανατροπής, του ηρωισμού, του μεγαλείου, του ψυχικού σθένους του ανθρώπου, και, και, και…

Πώς φτάνουμε εκεί λοιπόν: Στο Click ένας οικογενειάρχης βρίσκει ένα τρόπο να περνάει τις “βαρετές” στιγμές της ζωής του, διαλύοντας την οικογένειά του και χάνοντας το μεγάλωμα των παιδιών του.  Συνειδητοποιεί το λάθος του λίγα λεπτά πριν ξεψυχήσει έχοντας χάσει τα πάντα(peak 1).  Στα άλλα 2 οδηγούμαστε λόγω της αδιαφορίας των ανθρώπων για τη γη.  Στο WALL-E οι άνθρωποι αντιδρούν εγκαταλείποντας τον πλανήτη με ένα πολυτελές διαστημικό σκάφος-κρουαζιερόπλοιο, ενώ ο ήρωας της ταινίας τους πείθει με πείσμα και αυτοθυσία να επιστρέψουν στη γη που παρουσιάζει συμπτώματα βελτίωσης.  Χρησιμοποιώντας ανταλλακτικά το ρομπότ-ήρωας λειτουργεί και πάλι φτάνοντας στη γη, αλλά χάνει από τη μνήμη του όσα συνέβησαν μέχρι να επιστρέψουν οι άνθρωποι(peak 2).  Στο Avatar οι άνθρωποι παίζουν πιο επιθετικά, αποικώντας άλλους πλανήτες από τους οποίους ξεζουμίζουν πολύτιμα ορυκτά σκοτώνοντας τη ντόπια φυλή για να το επιτύχουν.  Peak 3:Μετά από μία σχεδόν ολοκληρωτικά καταστροφική επιδρομή των ανθρώπων, οι ντόπιοι μαζί με ένα γήινο σύμμαχο έχουν υποχωρήσει στο “ναό” τους περιμένοντας το τέλος τους.

Για να μη μείνω άλλο σε περιγραφές, ας πούμε απλά πως οι ταινίες αυτές τελειώνουν όπως ακριβώς θα θέλατε να τελειώσουν.    Ναι γνωρίζω σε τι κοινό αναφέρονται αυτές οι ταινίες.  Όχι δεν είμαι αντίθετος  στα μηνύματα που θέλουν να περάσουν: συντροφικότητα/μοναξιά, οικολογική συνείδηση, ενδιαφέρον για την οικογένεια…  Θεωρώ όμως μέγιστο λάθος το να θυσιάζονται τα πάντα για την επίτευξη του ωραίου τέλους.  Κακά τα ψέματα: είμαστε εθισμένοι στα happy endings, ίσως επειδή έτσι συνηθίσαμε, ίσως επειδή θεωρούμε τις ζωές μας αρκετά άθλιες ώστε να αναζητούμε τη χαρά στις ζωές φανταστικών προσωπικοτήτων.  Και βλέποντας συνεχώς στην οθόνη/πανί σινεμά/υγρούς κρυστάλλους τα πάντα να καταλήγουν καλά μας κάνει ακόμα χειρότερους και ράθυμους.  Αν είναι έτσι τουλάχιστον ας παρουσιάζεται συχνά και η άλλη πλευρά, η γη να καταστρέφεται και η ανθρωπότητα να τελειώνει μαζί της, ο πολύτιμος χρόνος-δρομέας που παίρνει τις στιγμές μαζί του και δε δίνει δεύτερες ευκαιρίες.    Είναι λυπηρό πως αυτό που μας τραβάει στις ταινίες αυτές είναι ότι ζούμε ευχάριστα συναισθήματα που θα έπρεπε να γεμίζουν τη μέρα μας μέσα από τις ζωές άλλων, και αυτό που μας μένει τελικά είναι η ψευδαίσθηση πως ότι κακό συμβεί στη ζωή μας θα καταφέρουμε – ως εκ θαύματος – να το αντιμετωπίσουμε.  Όχι μόνο αφαιρείται όλη η τραγικότητα που έχει στηθεί τόση ώρα στην ταινία  αλλά χάνεται ουσιαστικά και το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει το σενάριο.

Το ξέρω πως γενικά ψειρίζω πράγματα που φαίνονται απλά και αδιάφορα αλλά αυτός είναι ο τρόπος που αμφισβητώ και καταλήγω να κρίνω το περιβάλλον μου.  Όπως προείπα αυτό που με εξιτάρει περισσότερο είναι η σκέψη του πόσο περισσότερο θα μου άρεσαν κάποιες ταινίες αν απλά τελείωναν αυτά τα ελάχιστα λεπτά νωρίτερα.  Αν ακολουθούσαν τους κανόνες του κόσμου μας όπου υπάρχουν τριβές και απώλειες, όπου τίποτα δε μπορεί να κερδηθεί χωρίς να χαθεί κάτι άλλο στην πορεία.

Τις τελευταίες μέρες με έχει πιάσει κάτι με το ρατσισμό..

Είδα μία ταινία, το Crash. Και θυμήθηκα αυτό που μου είχαν πει πριν χρόνια: για να ξεπεράσεις το ρατσισμό ουσιαστικά πρέπει να έχεις επαφή.

Τον βλέπω παντού, σε κάθε είδος.

Μετά είδα το Μία τάξη χωρισμένη στα δύο, εδώ στο Velvetnut και τα συνέδεσα.

Σήμερα τα είδα στην πράξη, μέσα στο κοντινό μου περιβάλλον, αυτό της “ανώτατης” εκπαίδευσης. Εκπαίδευσης ναι, όχι όμως και παιδείας.

Και μόλις πριν λίγο μου ήρθε και το παρακάτω:

Θέλουμε τη Θεσσαλονίκη ανοιχτή πολυπολιτισμική πόλη. Και μια τέτοια πόλη συζητά τις σελίδες της ιστορίας της που την ντροπιάζουν…

(Χρίστος [ChrisM] speaking) Το πρώτο ποστ του νέου μέλους της παρέας μας, της Ιωάννας… Αρκετά δύσκολο αλλά και μαγευτικό. Απολαύστε το.

Πάει καιρός που έχω αποφασίσει πως αυτή η φιλία έχει κλείσει. Ένα κεφάλαιο που ποθούσε τον επίλογό του. Ίσως τα βιβλία, σκέφτηκα, να μην είναι τα μόνα που χρειάζονται επιλόγους…

Μια επίσκεψη στο πατρικό μου, όμως, μου τη θύμισε. Ανάμεσα στα πολλαπλά ζητήματα του παρελθόντος που καλούμαι να λύσω όποτε πηγαίνω στους γονείς μου, να’τη κι αυτή. Εκεί, μαζί με το φθαρμένο της, στενό τζιν, που χρόνια βρισκόταν καταχωνιασμένο στην παιδική μου ντουλάπα. Εκεί με όλα της τα χρώματα και το φως της χειμαρρώδους μας εφηβείας. Εκεί, γιατί, όσες κούτες κι αν γεμίσω με τα άπειρα ρούχα και παπούτσια της που συνέχεια δανειζόμουν, πάντα θα βρίσκω ένα μικρό απομεινάρι της που, ματαίως, προσπαθώ να αφανίσω.

Το αρπάζω μονομιάς και το φοράω. Πόσα μπορεί να κουβαλάει αυτό το τζιν;! Ατέρμονες συζητήσεις στο τηλέφωνο, κλάματα για αγόρια που δε μας ξανααπασχόλησαν ποτέ, ψέματα που σκαρφιζόμασταν για να κρύψουμε απ’ τους γονείς κάποιο κακό διαγώνισμα. Τις πλάτες που κάναμε η μία στην άλλη για να βγούμε ερωτικά ραντεβού. Τα γέλια, τα απίστευτα γέλια, που κατάφερναν να κάνουν τις χειρότερες στιγμές μας να μοιάζουν ευλογία, αφού όσο άσχημα και αν έρχονταν τα πράγματα, ξέραμε πως είχαμε η μία την άλλη…

Και μετά έπεσε το μελάνι. Αδυνατώ ακόμα και σήμερα να βρω τους λόγους που λερώθηκε το χαρτί μας… Λόγια, βαριά λόγια, λόγια ρητά, άλλα σιωπηλά. Λάθη που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα συνεχίζουν να μένουν χαραγμένα πάνω μας. Εγωισμοί και μικρότητες που, όποτε τις επαναφέρω στη μνήμη μου, δεν είμαι τίποτα απ’ όλ’ αυτά που θα’ θελα να’ μαι, παρά ένα είδωλο που ντρέπομαι να δω.
Είναι οι ραγισματιές που προκλήθηκαν απ’ την πολλή χρήση και που φοβάσαι πως μ’ ένα άγγιγμα θα γεμίσεις θρύψαλα – συμβαίνει και στα ακριβότερα κρύσταλλα….
Κι είναι κι ο χρόνος. Αυτός που μας παίρνει και μας μεγαλώνει και μας αλλάζει, που μας σπρώχνει βίαια προς τα μπροστά σε δρόμους άλλους και δε ρωτά ούτε στιγμή αν μας έπεσε κάτι στη διαδρομή. Αυτός ο χρόνος που φουσκώνει τα πνευμόνια μας και μας ωθεί να πετάξουμε σε νέους αεροδιαδρόμους. Τα σταυροδρόμια… που πρέπει να διαλέξεις τι κρατάς και τι αφήνεις.

Αν οι λόγοι είναι τόσο καθαροί, γιατί αυτό το τζιν, που έχει κολλήσει πάνω μου, συνεχίζει να με πονάει; Το πετάω ή το κρατώ; Κοιτιέμαι στον καθρέφτη και χαμογελάω. «Σου πάει!» μου κάνει η μαμά μου καθώς περνάει.

Το κρατώ…

Είναι φιλίες που χάνονται ανεπαίσθητα και τις αναλογίζεσαι σε άσχετες στιγμές και χαμογελάς. Είναι άλλες που οι πληγές που φέρουν είναι τόσο βαθιές που θα πονάς παντοτινά να τις ξαναγγίξεις. Είναι και άλλες που αστράφτουν μεγαλοπρεπώς στην αιωνιότητα της θνητής ζωής μας και μένουν εκεί, αλώβητες, μέχρι το τέλος να σου κρατούν το χέρι.
Κι είναι κι άλλες, κάπως λιγότερο αστραφτερές, ίσως όχι τόσο καλοσιδερωμένες και γυαλισμένες, με μικρο-ραγισματιές και με όλη την ατέλειά τους, που όμως τις κρατάς μέσα σου σαν εύθραυστο ανεκτίμητο κειμήλιο υπέροχων αλλοτινών εποχών. Ο λόγος λοιπόν γι’ αυτές. Γιατί είναι ορισμένα τζιν, που όσο κι αν έχουν φθαρεί απ’ το χρόνο, πάντα θα μένουν κάπου στο βάθος της ντουλάπας μου έτοιμα να τα φορέσω για μια βόλτα. Γιατί αυτά τα τζιν, με τη φθορά τους, είναι που προσδιορίζουν ποια στ’ αλήθεια είμαι, πάνω απ’ τις βίαιες αλλαγές των καιρών. Γιατί αυτά τα τζιν είναι η ιστορία μου. Και τα αγαπώ.

Να τι λείπει από την ελληνική μας καθημερινότητα.

το να έχεις δεκάδες ρούχα ενώ δεν πρόκειται να τα φορέσεις. το να βγαίνεις με παρέες ελπίζοντας να περάσεις καλά. το να πηγαίνεις παντού με το αμάξι σου και να βρίσκεις πάρκινγκ. το να έχεις χίλιες-δυο δραστηριότητες που δεν πρόκειται ποτέ να κάνεις. το να προσεύχεσαι να γίνουν όλα από μόνα τους. το να φορτώνεις όλα τα προβλήματα στον διπλανό σου. το να περιμένεις από τον άλλον να ερωτευτεί χωρίς εσένα.

άμεση είναι η συσχέτιση του Ρεαλισμού της ποίησης και της λογοτεχνίας. όπως οι συγγραφείς τότε αποφάσισαν να κόψουν τον ρομαντισμό και τα ιδεώδη, έτσι και εμείς τα έχουμε δεδομένα στις σκέψεις μας. (ειρωνία)

θες να είσαι ρεαλιστής. στο επιβάλλει ως μέσο επιβίωσης η κοινωνία. τα καταφέρνεις;

η απουσία (αδυναμία) του ρεαλισμού στη ζωή των ανθρώπων είναι βασικό αίτιο δυστυχίας και καταστρέφει την ψυχολογία του. συνδέεται με τον καταναλωτισμό, την κοινωνική επιβολή, τις άμετρες φιλοδοξίες. πολλά προβλήματα που έχετε σχετίζονται με αυτή.

τέτοιου είδους σκέψεις πρέπει να περικοπούν από την καθημερινότητα. ανησυχίες όπως οι παραπάνω είναι μηδαμινές. είναι τόσο δύσκολο να γυρίσεις την πλάτη (το μυαλό);

ασχολήσου με αυτά που θα σε βοηθήσουν να πας μπροστά.

« Older Entries