Archive for the ‘’ tag

Με αφορμή άρθρο του Σπύρου Σαρανταένα (really? is that your real name?), ξεκίνησα να γράφω μία απάντηση που κατέληξε σε ολοκληρωμένη άποψη. Την παραθέτω εδώ (και του την κοινοποιώ παράλληλα, καθώς το cityportal δεν έχει comments).

Το αρχικό άρθρο εδώ.

Αγαπητέ Σπύρο, η λογική του “γιατί να μην πατήσω τη διπλή γραμμή, αφού δεν έρχεται κανείς και είναι ασφαλές” κρύβει μία ολόκληρη νοοτροπία. Μπαίνεις στη διαδικασία να κρίνεις εξαρχής και να αξιολογήσεις μία κατάσταση, για την οποία η πολιτεία έχει πάρει ήδη μία απόφαση.

Σου αφήνεται το περιθώριο να επιλέξεις σύμφωνα με τα δικά σου κριτήρια τι είναι επικίνδυνο, παράνομο κλπ. Μπορεί εσύ να κάνεις πάντα τις “σωστές” επιλογές, αλλά δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι όλοι θα τα καταφέρουν το ίδιο καλά. Σε μία ιδανική πολιτεία θα γινόταν, στην πραγματικότητα όμως χρειαζόμαστε κάποιους κανόνες για τους “βλάκες”. Ο πνευματικά αδύναμος δε μπορεί να κρίνει πότε είναι ασφαλές να περάσει το δρόμο, οπότε η πολιτεία του εγγυάται ότι όποτε βλέπει πράσινο φανάρι ο δρόμος θα είναι ελεύθερος και ασφαλής.

Κάποιοι έχουν τη δυνατότητα να δουν πέρα από το νόμο. Να δουν τις ανάγκες από τις οποίες δημιουργήθηκαν οι νόμοι, και να καταλάβουν την ουσία τους. Αυτοί ξέρουν απόλυτα γιατί φτιάχτηκε ο νόμος, και συχνά καταλαβαίνουν ότι αυτός δε χρειάζεται (πχ στις 3πμ τα ξημερώματα, σε ένα άδειο σταυροδρόμι, περιμένεις 2 λεπτά σε κόκκινο φανάρι).

Εσύ είσαι ένας από αυτούς στην προκειμένη περίπτωση. Ακόμα όμως κι αν τα καταλαβαίνεις όλα αυτά, δε μπορεί να σου επιτραπεί να παρακάμψεις το νόμο, στην περίπτωση που βλέπεις ότι σε καθυστερεί χωρίς λόγο (το κόκκινο φανάρι παραπάνω). Γιατί?

Πολύ απλά γιατί μπορεί κάποιος άλλος που νομίζει ότι γνωρίζει και καταλαβαίνει όπως εσύ, ενώ πλανάται, να κρίνει λάθος, γιατί δε θα έχει την καθολική εικόνα που έχεις εσύ. Θα παρακάμψει το νόμο επειδή νόμιζε ότι δεν υπήρχε νόημα, και θα δημιουργήσει ζημιά. Αυτόν προσπαθούμε να περιορίσουμε όταν μιλάμε για απόλυτη υπακοή στο νόμο για όλους.

Σίγουρα το παραπάνω μοντέλο δε γίνεται να εφαρμοστεί απόλυτα στην Ελλάδα, ακόμα. Αλλά αν δεν το στηρίξουμε, δε θα εφαρμοστεί ποτέ. Αν δεν το πιστέψουμε και δεν το περιφρουρήσουμε (όπως κάνω εγώ τώρα) θα μείνουμε έτσι μια ζωή..

Επίσης, σίγουρα μας αποβλακώνει. Το ξέρω, το βλέπω. Αλλά νομίζω ότι είναι εν μέρει η μόνη λύση για να μπορούμε να επιβιώσουμε σε μία πολύπλοκη κοινωνία/πόλη, και πρέπει να εφαρμοστεί ως ένα σημείο. Να βρούμε άλλους τρόπους να εξασκήσουμε την ευρηματικότητα μας, ας μην την εξαντλούμε σε ελιγμούς γύρω από κακοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα…

Το αρχικό άρθρο εδώ.

Να τι λείπει από την ελληνική μας καθημερινότητα.

το να έχεις δεκάδες ρούχα ενώ δεν πρόκειται να τα φορέσεις. το να βγαίνεις με παρέες ελπίζοντας να περάσεις καλά. το να πηγαίνεις παντού με το αμάξι σου και να βρίσκεις πάρκινγκ. το να έχεις χίλιες-δυο δραστηριότητες που δεν πρόκειται ποτέ να κάνεις. το να προσεύχεσαι να γίνουν όλα από μόνα τους. το να φορτώνεις όλα τα προβλήματα στον διπλανό σου. το να περιμένεις από τον άλλον να ερωτευτεί χωρίς εσένα.

άμεση είναι η συσχέτιση του Ρεαλισμού της ποίησης και της λογοτεχνίας. όπως οι συγγραφείς τότε αποφάσισαν να κόψουν τον ρομαντισμό και τα ιδεώδη, έτσι και εμείς τα έχουμε δεδομένα στις σκέψεις μας. (ειρωνία)

θες να είσαι ρεαλιστής. στο επιβάλλει ως μέσο επιβίωσης η κοινωνία. τα καταφέρνεις;

η απουσία (αδυναμία) του ρεαλισμού στη ζωή των ανθρώπων είναι βασικό αίτιο δυστυχίας και καταστρέφει την ψυχολογία του. συνδέεται με τον καταναλωτισμό, την κοινωνική επιβολή, τις άμετρες φιλοδοξίες. πολλά προβλήματα που έχετε σχετίζονται με αυτή.

τέτοιου είδους σκέψεις πρέπει να περικοπούν από την καθημερινότητα. ανησυχίες όπως οι παραπάνω είναι μηδαμινές. είναι τόσο δύσκολο να γυρίσεις την πλάτη (το μυαλό);

ασχολήσου με αυτά που θα σε βοηθήσουν να πας μπροστά.

During my vacation, έκανα τρία μαθήματα χορού, και νομίζω ότι μπαίνω σε νέα εποχή..

Είναι πολλά τα εντυπωσιακά όταν χορεύεις, αλλά αυτό θα το συζητήσουμε ίσως άλλη στιγμή. Τώρα απλά ελπίζω να βρω κάτι καλό back home..

Το θέμα σήμερα είναι άλλο: Paul Mour, το γνωστό αστείο όνομα σκάφους πολυτελείας, που παραπέμπει στο “πουλάω μούρη” ή κάπως έτσι..

Ένας καθηγητής μου (μαθηματικός, απ’τους καλούς) έλεγε ότι οι γυναίκες κάνουν παρέα με αυτούς που μιλάν πολύ, αλλά τελικά ζουν με αυτούς που μιλάν λίγο..

Τελικά μάλλον δε γίνεται ακριβώς έτσι. Βλέπω όποιον πουλάει μούρη να πηγαίνει μπροστά, ενώ αυτοί που μιλούν για ουσία μένουν μόνοι. Τολμώ να βάλω και τον εαυτό μου στους δεύτερους..

Είναι τραγικό, να βλέπεις ότι όσο κι αν συνειδητά όλοι ψάχνουν ουσία, τελικά μαγεύονται ΜΟΝΟ απο τα επικοινωνιακά τρικ.
Δεν έχει σημασία τι είσαι, παρά μόνο τι φαίνεσαι. And nothing else matters. Πολλές φορές ακόμα και η πιο εξόφθαλμη επίδειξη μαγεύει και την πιο σκεπτόμενη κοπέλα. (τώρα εγώ φταίω αν την πω γκόμενα?)

Πίκρα μέγιστη..

Και το μεγάλο ερώτημα: να ξεπουληθώ? Να αλλάξω τακτική? Ξέρω, οι φίλοι θα σπεύσουν να μου πουν ότι δεν είναι ξεπούλημα να ακουμπήσεις το κλειδί του αυτοκινήτου στο τραπέζι, αλλά για μένα είναι το απόλυτο, το οριστικό, το υπέρτατο ξεπούλημα.

Πίκρα.

Χρειάζομαι κάποιον να μου κάνει marketing. Το βρίσκω ανούσιο να ασχοληθώ ο ίδιος με αυτό. Κάτι σα σνομπισμό: “Δε θα ασχοληθώ με αυτά τα πεζά και ταπεινά πράγματα. Θα επενδύσω τον ίδιο χρόνο σε κάτι πιο ουσιαστικό”

Και έτσι μένουμε μόνοι…

Πριν λιγες μέρες η φίλη μου η Χ. παρατήρησε ότι οι άντρες χορεύουν απαίσια. Όταν το έψαξε κι άλλο κατέληξε ότι ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι δεν έχουν πρότυπα. Προχθές, μέσα στη συναυλία του Goran Bregovic (Μουδανιά), παρατηρώντας τον κόσμο γύρω μου, προχώρησα εκείνες τις σκέψεις…

Η αλήθεια έιναι ότι οι περισσότερες γυναίκες τραγουδίστριες χορεύουν. Αντίθετα από άντρες έχουμε: Elvis, Jackson, Sakis… what else?

Αναγκαία, όσοι άντρες χορεύουν είτε χρησιμοποιούν γυναικεία πρότυπα, είτε αυτοσχεδιάζουν. Either way it’s ugly. Το να χορεύεις όπως η shakira δεν είναι κακό, αλλά συνήθως είναι αστείο, αν δεν είσαι gay. Το να φτιάχνεις το δικό σου στιλ είναι πολύ καλό, αλλά οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να κρίνουν ό,τι βλέπουν με βάση αυτά που έχουν συνηθήσει (κοινώς πρότυπα), οπότε “φαίνεται άσχημο” για τους μη ανοιχτούς σε νέες προτάσεις.

Ο λόγος, λοιπόν, που τόσα χρόνια δε χορεύω σχηματίστηκε πια ξεκάθαρα στο μυαλό μου. Δεν έχω πρότυπα και προτιμώ να μη χορεύω παρά να συμβιβάζομαι με μία μέση-κακή λύση.

Σχεδόν χαίρομαι, αλλά παραμένω ο Χρίστος-που-δε-χορεύει στο contact list των νέων μου γνωριμιών…

Ωραίο ποίημα του Pablo Neruda, που κυκλοφορεί ως presentation..

*: από τον τίτλο του βιβλίου “Μικρή φιλοσοφία του έρωτα“, του Αλαίν ντε Μποττόν, που διαβάζω αυτές τις μέρες (μήνες..). Τυχαία έπεσα σε μία ομιλία του. Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο σε μερικά, όπως:

“Hold your horses when it comes to judging people”.

Το βίντεο θα μπορούσε να είναι ένα ποστ από μόνο του. Επιτυχία, αποτυχία, στόχοι στη ζωή… mind-opening, must see.

“frightening people is the best way to get work out of them…”

πάω να διαβάσω το βιβλίο μου!

Γιατί να βιάζεσαι να μεγαλώσεις και να φορτωθείς ευθύνες, άγχοι και μπάχαλα της καθημερινότητας..Ή ακόμα χειρότερα άντε και τα φορτώθηκες, γιατί τα αφήνεις να σου χαλάνε τον χαρακτήρα και να σου μηδενίζουν την ξεγνοιασιά και τον αυθορμητισμό σου, την παιδική σου χαρά;

Είναι ενοχλητικό και συνάμα απογοητευτικό να το παρατηρώ στα παιδιά της ηλικίας μου, στους φίλους μου..

Θεωρώ ότι η χαρά ποτέ δεν πρέπει να παύει. Ποτέ δεν πρέπει να αναγκάζεσαι να κάνεις πράγματα που δεν θέλεις. Ποτέ δεν πρέπει να θεωρείς ανόητο τον αυθορμητισμό, τις χαζομάρες που σου βγαίνουν, την κάθε τρέλα που σε γεμίζει με χαρά. Ποτέ να μην τα καταπιέζεις.

Το να προσπαθείς να δείχνεις μεγάλος και ώριμος, να ντύνεσαι “όπως ντύνονται οι μεγάλοι”, να μην κάνεις τρέλες, να νοιάζεσαι για το τι αντίκτυπο έχει η κάθε σου πράξη, να μπλέκεις σε κοινωνικούς καθωσπρεπισμούς και να αποφεύγεις να χαρακτηριστείς παιδί.

Η ζωή σου δεν πρέπει να είναι μουντή.

Την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε μια οποιαδήποτε κατάσταση πράξε σαν παιδί και κάνε μια τρέλα. Όσο πιο σίγουρος νιώθεις γι’αυτή τόσο λιγότερο θα σε παρεξηγήσουν, τόσο περισσότερο θα το ευχαριστηθείς και τόσο πιο πιθανόν θα είναι να παρασύρεις και κάποιον μαζί σου.

Συγχαρητήρια βρίσκεσαι στην παιδική χαρά.